1149 



We maken de onderstelling, dat de lichtkraehtkromme van 

 Kapteyn de frequenties der verschillende absolute magnitudes in de 

 beschouwde sferrenhoopen aangeeft. Indien de waarden, die uit de 

 opeenvolgende magnitudes voor de parallax gevonden worden, 

 overeenstemmen, mogen we aannemen, dat deze werkhypothese 

 iuist is. 



De meeste berekeningen, die voor ons onderzoek noodig zijn, 

 waren reeds verricht, toen Shapley zijn interessante Studies based 

 on the Colors and Magnitudes in Stellar Clusters l ) begon te publi- 

 ceeren. Hij vond daarin o.a. merkwaardige resultaten over het 

 verband tusschen kleur en magnitude. Indien uit zijn onderzoekingen 

 zou volgen, dat de kleurverdeeling in sterrenhoopen verschilt van 

 die in het overige deel der ruimte, is het zeer onwaarschijnlijk, 

 dat we er dezelfde lichtkraehtkromme zouden vinden. Om na te 

 gaan, in hoeverre dit uit Shapley's resultaten volgt, moeten we de 

 door hem gevonden kleurverdeeling vergelijken met die onder de 

 sterren van dezelfde absolute magnitude in een bepaald deel der 

 ruimte. Deze laatste is echter slechts onnauwkeurig bekend. Aan 

 onderzoekingen bij sterren met gemeten parallax kan men met het oog 

 op de keuze van parallaxsterren geen groote waarde toekennen. 

 Een der belangrijkste bijdragen tot oplossing van het probleem 

 werd dooi" Schwarzschild gegeven in zijn Ueber die Hllujigkelt and 

 Leuchtkraft der Sterne von verschledenem Spêktraltypus.') Hij maakte 

 gebruik van de component, loodrecht op de richting naar het apex 

 van de eigenbewegingen in Boss' Preliminary General Catalogue. 

 Indien we de tabel, die op pag. 510 van zijn studie voorkomt, 

 door interpolatie uitbreiden en de aantallen uitdrukken in percenten 

 van het aantal sterren van een bepaalde absolute magnitude, vinden 

 we het volgende : (Zie tabel volgende pagina).' 



In deze tabel zijn ook opgegeven de gemiddelde kleurindices, die 

 men voor iedere absolute magnitude vindt, indien men voor ieder 

 type de door Shapley aangenomen kleurindices gebruikt. Hoewel 

 de verdeeling der spectra sterk verandert, is de gemiddelde kleur 

 voor de verschillende absolute magnitudes nagenoeg dezelfde. Hieruit 

 volgt reeds, wat ook a priori is in te zien, dat men de verdeeling 



ningen te maken met Table V van genoemd werk. Deze tabel was destijds nog 

 niet beschikbaar. We hebben er ons van overtuigd, dat deze onnauwkeurigheid 

 nergens invloed kan hebben op de resultaten. 



M Contnb. Mt Wilson Observatory Nos. 115, llü, 117 en 126; Proc, Nat. Acad. 

 of Sciences, Vol. I pag. 483; Vol. II, pag. 525; Vol. 111. pag. 25, 267, 276 en 479. 



2 ) Sitzungsberiehtc Akademie Berlin 11(14, pag. 489—510. 



