1163 



Vermoeienis. 



De gastrocnemius van een kikker, die met curarine was vergiftigd, 

 werd op de gewone wijze geprepareerd en aan een hefboom bevestigd, 

 met als tegengewicht 5 Gram ; in het geheel maakte de spier 

 evenwicht met 10 Gram. De electroden waren aan het femur en 

 aan de pees bevestigd. De kurven werden geschreven op het beroete 

 papier van een valrotatorium. Voor de onvermoeide spier werd de 

 minimumafstand gezocht, waarbij twee prikkels nog een summatie 

 van de contracties gaven; vervolgens werd na vermoeienis dooreen 

 aantal' indnctieslagen (100 in 1') met ditzelfde interval geprikkeld. 

 Werd het refractaire stadium door vermoeienis van de spier langer, 

 zooals men eenige reden had te verwachten, dan zou dit op een- 

 voudige en afdoende wijze blijken uit het feit, dat een prikkel- 

 interval, dat vóór de vermoeienis nog juist aanleiding gaf tot 

 summatie, bij bestaande vermoeienis geen summatie deed optreden, 

 terwijl men door het interval zooveel te verlengen, dat juist weer 

 summatie optrad, den nieuwen duur van het refractaire stadium 

 zou kunnen vinden. Het gelukte echter slechts zelden vlug het 

 prikkelinterval te vinden, dat zóó weinig verschilde met het refractaire 

 stadium, dat een vergrooting van dit laatste aanleiding moest zijn 

 tot geheel verdwijnen van de summatie. In de meeste gevallen heb 

 ik mij tevreden moeten stellen met de veranderingen na te gaan, 

 die de graad van summatie, d. i. het verschil van de contractie- 

 hoogten ten gevolge van één- en van tweemaal prikkelen, uitgedrukt 

 in de contractiehoogte na één prikkel, onderging. 



Als voorbeeld van een opname ten eerste No. 4. 



Bij een interval van 0.002" treedt summatie op ter waarde van 

 0.1 ; vermoeienis, door middel van 400 openingslagen, doet de 

 summatie worden. Verlenging van het prikkelinterval tot 0.005" 

 doet nauwelijks summatie terugkeeren, deze wordt n.1. 0.043; bij een 

 prikkelafstand van 0.015" is de graad van summatie 0.12 geworden. 



In opname No. 64 doet vermoeienis met een groot aantal openings- 

 en sluitingsslagen den graad van summatie van 0.066 achtereenvolgens 

 0.069, 0.08, 0.07, 0.07. 0.109, 0.14, 0.13, 0.08 en 0.09 worden. 

 Het prikkelinterval is steeds 0.0053". 



Het volgende is opname No. 20. 



Na 95 openings- en sluitingsslagen is de graad van summatie. die 

 eerst 0.14 was, geworden. Verlenging van het prikkelinterval van 

 0.0025" tot 0.004" doet haar weer 0.04 worden. Na 125 slagen is 

 de summatie weer verdwenen, terwijl eene verlenging van den 

 prikkelafstand tot 0.0063" nog eene summatie geeft van 0.12. 



30 opnamen gaven de volgende resultaten : 



