1180 



Het zou mij te ver voeren, in deze verhandeling, uitvoeriger op 

 die hypothese in te gaan; ik verwijs den belangstellenden lezer 

 daarvoor naar de oorsponkelijke raededeeling. Het eenige waarop 

 ik de aandacht wil vestigen, is dat volgens deze opvatting, wat 

 betreft ons evenwicht, er geen principieel onderscheid gemaakt moet 

 worden tusschen de afferent-proprioceptieve prikkels welke van uit 

 de kleinhersen zijstreng banen en die welke van uit het vestibulair 

 apparaat naar het cerebellum worden gevoerd. Al deze prikkels 

 hebben betrekking op het even wicht-gevoel en regelen als dusdanig 

 ons loopen. Deze verschillende afferente banen vormen dus één 

 geheel, ze zijn te beschouwen als onderdeel van het zelfde even- 

 wicht-systeem. 



Van belang is het nu na te gaan, óf en zoo ja, welke verande- 

 ringen deze afferente prikkels ondergaan wanneer zij zich in het 

 cerebellum oplossen. 



Laat men, om dit na te gaan, patiënten lijdende aan b.v. cerebellaire 

 tumoren, dezelfde loopproeven verrichten als door mij bij tabes- 

 en vestibulair lijders gedaan werd, dan blijkt dat de resultaten 

 geheel dezelfde zijn. 



Als voorbeeld wil ik mededeeling doen van het volgend geval 

 waarbij tijdens het leven de diagnose gesteld werd op een tumor 

 welke zich aan de linkerzijde bevond en aldaar drukte èn op het 

 cerebellum èn op den nervus octavus. Zoowel tijdens de operatie 

 als postmortem kon de diagnose bevestigd worden. 



Liet men deze patiënte geheel vrij loopen met open oogen, dan 

 kreeg men het loopspoor als weergegeven in fig. 1. De ataxie is 

 duidelijk zichtbaar. Sloot men bij haar de oogen dan ontstond het 

 loopspoor in fig. 2. Na vergelijking blijkt dat de ataxie belangrijk 

 is toegenomen. Dit is begrijpelijk daarin het laatste geval de afferent- 

 exteroceptieve prikkels van uit de oogen ontbreken. Het verschil 

 tusschen deze twee loopsporen geeft het resultaat van den invloed 

 der oogen op de uitgevoerde bewegingen. 



Van belang is het er de aandacht nogmaals op te vestigen (zie de 

 vorige verhandeling) dat wanneer bij afwijkingen van het statisch 

 zintuig, een tweede zintuig te hulp komt dit de gebreken van het eerste, 

 wanneer deze althans van eenigszins ernstigen aard zijn, slechts ten 

 deele kan vervangen. Uit fig. 1 blijkt dit ook duidelijk, daar niettegen- 

 staande de oogen helpen, de ataxie toch bij lange na nog niet ver- 

 dwenen is. 



Laat men nu zulk een patiënte met open oogen geheel vrij rond- 

 loopen, doch geeft haar gevoel-contact met naast haar gaande per- 

 sonen, dan ontstaat niettegenstaande ook de hals-evenwicht impidsen 



