1183 



die welke door hem zijn aangeduid met den naam „dysmetrie". Wil 

 men deze verschillen in beeld duidelijk voor oogen hebben, dan 

 verwijs ik naar de fotografieën in mijn verhandeling over „cerebellair 

 ataxie". Plaat VIII, en X tot en met XIV. ') 



Bij den mensch, waarbij de aandoening niet zoo zuiver gelocali- 

 seerd kan worden als bij het dier-experiment, is een conclusie moei- 

 lijker te trekken. Toch wil ik van enkele schrijvers aanhalingen 

 doen, waaruit blijkt dat de afwijkingen bij het loopen niet steeds 

 hetzelfde beeld geven. 



Zoo schrijft Jelgersma (I. c. bl. 227) dat de cerebellair ataxie te 

 beschouwen is als ontstaan doordat de romp over de beenen heen 

 slingert „een gang, die veel gelijkt op het loopen van dronken 

 menschen." Hij geeft dus slechts een type van loop-afwijkingen op. 

 Oppenheim echter maakt in zijn leerboek der zenuwziekten 1905, 

 l e dl. bl. 51, onderscheid tusschen twee vormen van klein hersen- 

 ataxie en wel l e eene „anf (Schwindel und) Gleichgewichtsstörung 

 ,,beruhende, die grosse Aehnlichkeit mit der Gangweise des Betrun- 

 ,,kenen zeigt," en 2 e ,,eine auf Bewegungsataxie bernhende. Patiënt 

 ,,geht breitbeinig und stampfend, aber ohne dass ein übermassiges 

 „Schleudern eintritt. . . . Eine scharfe Unterscheidung dieser Gehstörung 

 „von der spinalataktischen ist wohl nur möglich, vvenn sich die unter 

 ,,l e beschriebene Abart mit ihr verbindet." Oppenheim beziet dus de 

 cerebellair ataxie o.a. van den spinalen kant. 



Dégérine daarentegen schrijft in zijn werk „Traite de Pathologie 

 générale" 1901, op bl. 643 ,,b. Ataxie labyrinthique. Les affections 

 ,, de Poreille interne prodnisent quelqnefois des troubles de la marche 

 ,,et de 1'équilibre, qui ressemblent jusqu'a un certain point aux 

 „disordres de 1'ataxie cerebelleuse." Dégérine vestigt hier dus de 

 aandacht op de cerebellair ataxie in verband met de verschijnselen 

 welke men vindt bij vestibulair afwijkingen. 



De vraag is nu, hoe dat verschil in het atactisch beeld te verklaren. 



In mijn vorige verhandeling zette ik uiteen, dat, al mogen de 

 evenwichts-impulsen uitgaande van het vestibulair apparaat beschouwd 

 worden als te behooren tot dezelfde als die welke van het ruggemerg 

 komen, er toch een groot verschil bestaat in de uitingen ervan, 

 berustende op de hoogere ontwikkeling van dat apparaat. 



Het gevolg hiervan is, dat al naar mate in de kleine hersenen de 

 eene afferente evenwicht-baan meer is aangedaan dan de andere, het 

 atactisch symptomencomplex ook anders uit zal vallen. 



Zijn het de spinale banen die het mees! geleden hebben, dan zal 



l ) Psych. Neural. bl. 1909 No. 4. 



