1182 



Daar men zou kunnen tegenwerpen dat deze belangrijke verbete- 

 ring wellicht voor een groot gedeelte toch nog zou moeten worden 

 toegeschreven aan de hulp der oogen, werd de proef op geheel 

 dezelfde wijze herhaald, doch werden de oogen gesloten. Het daarna 

 ontstane loopspoor vindt men in fig. 4. Ook nu wordt van ataxie 

 niets bespeurd. De eenige afwijking is dat de patiënte in stede van 

 rechtuit te loopen naar rechts gaat. Waar deze afwijking geleidelijk 

 plaats heeft en de looplijn recht blijft, dus manége gang uitgesloten 

 is, komt het mij voor dat hier van een afwijking naar rechts niet 

 gesproken kan worden. Het meest waarschijnlijke is het, dat patiënte 

 niet recht doch eenigszins schuin voor de streep gestaan heeft en 

 daardoor ook in schuinsche richting heeft geloopen. 



Uit het 4e fig. blijkt dus dat al mist de zieke de afferent-extero- 

 ceptieve impulsen van uit de oogen, het gevoel-contact langs de 

 armen toch nog in staat is de ataxie te doen verdwijnen. 



Men heeft hier dus weer geheel hetzelfde verschijnsel als bij de 

 ataxie bij tabes en vestibulair afwijkingen. 



Het ligt dus voor de hand aan te nemen, dat sensibele cerebeUair 

 ataxie ontstaat wanneer in de kleine hersenen de evenwicht-banen 

 onderbroken worden, welke van uit het ruggenierg en den nervus 

 octavus daarheen voeren. 



Dit zou dus een bevestiging zijn van wat Jelgersma 1 ) vermoedde 

 (bl. 217). ,,De onderstelling dat het cerebellum een centrale inner- 

 ,,vatieplaats is voor deze beide zintuigen, 2 ) is dus waarschijnlijk." 



Mocht mijn opvatting de juiste zijn, dan zal de sensibele cerebel- 

 lair ataxie optreden wanneer het ziekte-proces zetelt in die gedeelten 

 der kleine hersenen waar de evenwicht-banen doorheen loopen. 



In verband met het medegedeelde rijzen enkele vragen. 



De eerste is, of uitsluitend het cerebellum het evenwicht beheerscht. 



Deze vraag is door tal van onderzoekers in ontkennenden zin be- 

 antwoord daar o.a. de dier-experimenten geleerd hebben dat experi- 

 menteel ontstane cerebellair ataxie na eenigen tijd geheel verdwijnen 

 kan, wat er voor pleit dat de afferente even wicht-impulsen ook langs 

 andere banen het cerebrum bereiken kunnen. 



De tweede vraag is, of de cerebellair ataxie steeds hetzelfde beeld 

 vertoont. 



Wanneer ik mij wat de dier-experimenten betreft, gemakshalve 

 bepaal tot de zoo bekende onderzoekingen van Luciani, 3 ) dan maakte 

 ook hij onderscheid tusschen de gewone atactisehe bewegingen en 



v ) Jelgersma. G. De functie der kleine hersenen. Psych. Neur. bl. 1915. 

 2 ) Bedoeld worden tonus- en evenwichtsorgaan en de diepe sensibiliteit. 

 s ) Luciani. L. Das Kleinhirn. Georg Tbieme. Leipzig 1893. 



