1299 



de diameters te vergelijken met beelden van sterren uit 20 Vulpe- 

 culae, wier magnitudes bekend zijn. 



S. I. Bailey, Variable stars in the cluster Messier 5, Annals 

 Harvard Observ., vol. 78, part II, 1917. ' 



Behandelt 92 variabele stenen. Van 72 is de periode opgegeven. 

 Hieronder zijn er 3 met lange perioden. Verder is voor 25 verge- 

 lijkingssterren de magnitude opgegeven. 



In Shilows catalogus is voor 1006 sterron de magnitude opgegeven. 

 Het magnitude-interval is klein en de magnitudes zijn onnauwkeu- 

 rig. Ook is het ons niet gelukt ze op een nauwkeuriger schaal te 

 herleiden met behulp van Bailey's magnitudes. We vinden -de 2 

 bepalingen n = 0".0002 en n = 0".0009 ; dus gemiddeld : 



n = 0".0005 5 ± 0".0002. 



Volgens Shapley is de gemiddelde photogr. magnitude der variabels 

 15 m .25 en we vonden o!ogjt= — 16.3; dus M=15 m .2b— ll n, .3=4'".0. 

 Er bestaat alzoo overeenkomst met onze uitkomst als we aannemen, 

 dat de gemiddelde absolute magnitude van de clustervariabels 4.0 is. 



Wanneer we uit de veranderlijke sterren met bekende periode 

 de parallax bepalen, gebruik makend van Hertzsprungs getallen, 

 vinden we : 



n = 0".0002. 



Messier 13. 



N.G.C. 6205; a X9<)B =16 h S8 m .l, rf l!)0ü =36 o 39', b= -f 40°, /= 26°; 

 klasse: CS. 



J. Scheiner. Der grosze Sternhaufen im Hercules Messier 13, Abh. 

 Kgl. Akad. Berlin 1892. 



De catalogus bevat 823 sterren. De magnitudes zijn onzeker. 



H. Ludendorff. Der grosze Sternhaufen im Herkules Messier 13. 

 Publ. Astroph. Observ. Potsdam, Bd. XV, N°. 50, 1905. 



Deze catalogus bevat 1118 sterren. De helderheid is niet in mag- 

 nitudes uitgedrukt; maar de diameters zijn geschat in 16 Helligkeits- 

 stufen. 



H. Shapley. Studies etc. Second Paper: Thirteen hundred stars 

 in the Hercules cluster (Messier 13). Contrib. Mt. Wu.son Observ. 

 N°. 116, 1915. 



Voor 1300 sterren zijn photogr. en photovis. magnitudes bepaald ; 

 doch slechts voor 650 gepubliceerd. Voor statistisch onderzoek 

 worden 1049 magnitudes en kleurindices gebruikt. 



We gebruiken Ludendorff's catalogus en maken van Shapley's 

 werk gebruik om de Helligkeitsstufen in magnitudes uu ie drukken. 



