1301 



Olssons catalogus is door de onnauwkeurigheid, der magnitudes 

 niet bruikbaar. 



We gebruiken eerst den catalogus van Fagerholm. De magnitudes, 

 die in de P.D. schaal zijn uitgedrukt, worden op de Harvardschaal 

 herleid door een correctie van — O" 1 . 2 aan te brengen. 



We vinden nu uit 2 bepalingen — het magnitude-interval is 

 slechts 2'» — 



^r=r0".001 ±0"0007. 



Volgens Shapley (1. c. pag. 10) is constant Fag.-Mt. W. 

 = -\- 0"'.24 en daar Harv. = Mt. Wilson photovis. is, dus Fag.- 

 Harv. = 4- O" 1 . 24. We hebben genomen Fag.-Harv. = -|- O" 1 . 2, zoo- 

 dat de gebruikte magnitudes juist zouden zijn. Bij nader onderzoek 

 blijkt echter het verschil Fag. -Shapley niet constant te zijn, maar 

 te varieeren met de magnitude. We hebben door de magnitudes 

 van 156 sterren te vergelijken de fouten van Fagerholms schaal 

 bepaald en voor de gecorrigeerde magnitudes de aantallen A m be- 

 paald. We vinden nu uit slechts éen bruikbare bepaling voor de 

 parallax 



jr=0".002. 



At'telling van den catalogus van Shapley doet ons voor de parallax 

 de waarden n = 0".001 en s = 0".002 vinden. Alles samengenomen 

 mogen we voor de parallax van dezen sterrenhoop aannemen: 



;r = 0".002. 



Bij deze cluster heeft Shapley voor alle op de plaat zichtbare 

 sterren binnen een cirkel met een straal van 12' den kleurindex be- 

 paald. Toch is ook hier geen groote waarde te hechten aan een 

 vergelijking dei- kleurverdeeling, die Shapley voor iedere M vond, 

 met Schwarzschilds tabel. Het is n.1. niet zeker, dat alle sterren tot 

 13.0 op de plaat zichtbaar zijn en juist hier levert het scheiden van 



\. M 



Type \ 



+ 4.0 



-f 3.0 



B 











A 







15 



F 



38 



30 



G 



51 



20 



K 



11 



30 



M 







5 



84 



Verslagen der Afdeeling Natnnrk. Dl. XXVI. A°. 1917.18. 



