1366 



volwassen schedel zoo groot mogelijk zijn, en waarin dus het 

 karakter dier verschillen zeer duidelijk is. Ik kies daartoe den 

 Gorillaschedel. 



Wij zullen in hoofdzaak rekenschap geven van de topographische 

 verhouding der oogkassen ten opzichte der schedelholte. Een over- 

 zicht daarvan verkrijgt men het gemakkelijkst door middel van 

 horizontale doorsneden, gaande door het midden der orbitae. In fig. 1 

 is zulk een doorsnede geschetst, door den schedel van een jeugdig 

 Gorillakind, in tig. 2 door dien van een volwassen mannelijk individu. 



Beschouwt men den lateralen wand van de orbita bij den jeugdigen 

 schedel dan zijn hieraan twee gedeelten te onderscheiden, een voorste 

 gedeelte grenst de orbita naar buiten af, vormt den vrijen buitenwand 

 der oogkas, een achterste gedeelte vormt een afscheiding tusschen 

 de oogkas en de Fossa media van den schedel. Tusschen deze beide 

 deelen in, verbindt zich de zijwand van den hersenschedel met den 

 zijwand van de orbita. Uit deze verhouding volgt dus, dat de schedel- 

 holte zich ten deele zijdelings van de oogkas uitstrekt, met andere 

 woorden dat de oogkas ten deele in het Cavum cranii ingeschoven 

 ligt, zoodat een gemeenschappelijke scheidingswand bestaat tusschen 

 het Cavum orbitae en het Cavum cranii. Deze scheidingswand tusschen 

 beide holten wordt naar boven toe in de richting van het dak der 

 orbita grooter, doordat de schedelwand zich hoe langer zoo meer 

 naar voren met den orbitaalwand verbindt. De vrije buitenwand wordt 

 dus kleiner, en is bij het dak van de orbita aan den jeugdigen 

 Gorillaschedel geheel afwezig, daar de schedelwand zich langs 

 den voorrand van het orbitaaldak vasthecht. Het geheele dak der 

 orbita is dus scheidingswand geworden tusschen deze holte en het 

 Cavum cranii. Dit wil met andere woorden zeggen dat de oogkas 

 bij den jeugdigen Gorilla geheel onder de schedelholte ligt. 



Hoe is nu de toestand aan den volwassen schedel? 



Zooals uit fig. 2 blijkt, kan men thans aan den zijwand der orbita 

 de beide zooeven beschreven deelen niet meer onderscheiden, het 

 achterste intracranieele gedeelte is verdwenen, doordat de zijwand 

 van den schedel zich thans zoo ver mogelijk naar achter aan den 

 zijwand der orbita vasthecht. De geheele zijwand is buitenwand 

 geworden. Uit een topographisch oogpunt beteekent dit dus, dat de 

 orbita niet meer in de schedelholte ingeschoven ligt, doch er voor 

 is komen te liggen. En deze conclusie wordt bevestigd bij een nadere 

 beschouwing van het dak der orbita. Bij den jeugdigen schedel hecht 

 zich de voorhoofdswand der schedelholte langs den voorrand aan 

 het orbitaaldak vast, dat wil zeggen dat het geheele dak der orbita 

 een scheidingswand tusschen schedel- en orbitaalholte vormt, een vrijen 



