Sterrekunde. — De Heer de Sitter biedt eene mededeeling aan : 

 ,, Schets eener nieuwe theorie der satellieten van Jupiter." 



1. Grondgedachte der theorie. 



De groote moeilijkheid van de theorie der vier onde satellieten 

 van Jupiter is het gevolg van de onderlinge meetbaarheid der middel- 

 bare bewegingen van de drie binnenste. De vierde satelliet deelt 

 hierin niet, en voorzoover de periodieke ongelijkheden betreft, levert 

 zijne theorie geen bijzondere moeilijkheden op, en is zij in vele 

 opzichten analoog aan die van onze maan, alleen veel eenvoudiger, 

 daar de verhouding tusschen de lengte van de maand en het jaar, 

 die bij onze maan l / lt is, voor de vierde satelliet ongeveer l / ït0 be- 

 draagt. De seculaire storingen der middelpuntsvergelijkingen van de 

 vier satellieten zijn echter zoo innig met elkaar verbonden, dat de 

 theorie der vier satellieten als één geheel moet behandeld worden, 

 en het niet mogelijk is de vierde afzonderlijk te houden. 



Ik duid, de satellieten aan door de suffixen 1 tot 4, en ik noem : 



ai de halve groote as, 



n; de middelbare beweging, 



wi de ware lengte in de baan, 



;.,- de middelbare lengte, 



li de middelbare anomalie, 



fi de ware anomalie, 



n den radius-vector, 



ei de excentriciteit, 



jt{ de lengte van het perijovium. 



Stelt men verder l ) 



(» 3 — » 3 ) t — T , 



dan is, als men een geschikt nulpunt van telling voor de lengte en 

 den tijd kiest : 



;., = (4 - x) t, 



l, = (2— x)r + 180°, 



A, = (1 - X) T, 



waar v. eene kleine grootheid is, n.1. ongeveer 



* 69 • 



J ) Deze r verschilt 180° van den vroeger zoo door mij genoemden hoek. Zie deze 

 Verslagen Keb. en Mrt. 1908: „Over de massa's en baanelementen der Satellieten 

 van Jupiter en de massa van liet Systeem." (Deel XVI. blz. 579 en 709). 



