1377 



e; sin u 



i=k 



i /l -f ë{ 



tan + fi=l/' tan\u{ . . . . . . (4) 



af(i-o 



l-\-eicosfi 

 en de ware lengte in de baan is dan 



w i = fi J r ni . • ■ • ( 5 ) 



Deze intermediare baan valt ook voor de drie binnenste satellieten 

 niet samen met de volledige periodieke solntie, maar bevat alleen den 

 hoofd term hiervan. Om deze intermediaire baan te krijgen moet 1°. 

 de storingsfunctie tot een bepaald gedeelte (het „seculaire" en het 

 „kritische" deel) beperkt worden, en 2° de begin waard en, of inte- 

 gratie-constanten aan bepaalde voorwaarden voldoen. De volledige 

 oplossing wordt dan verkregen door aan deze intermediaire baan 

 toe te voegen : 



1°. storingen, die ontstaan door de eerst verwaarloosde gedeelten 

 van de storingsfnnctie, en 



2°. variaties, die ontstaan door dat de werkelijke integratie- 

 constanten niet volkomen aan de boven vermelde condities voldoen. 



Van deze zijn de variaties de belangrijkste. Om deze te krijgen 

 moet men de variatie-vergelijkingen opstellen. Deze leiden tot een 

 stel vergelijkingen dat geheel analoog is aan die welke optreden bij 

 de behandeling der seculaire storingen volgens de methode van 

 Lagrange. De determinant, die hieruit wordt afgeleid, heeft 5 wortels 

 & . . . /? 5 , respectievelijk behoorende bij de vier eigen perijovia ixr t - 

 en het argument van de libratie. De ongelijkheden in lengte en 

 voerstraal worden dan voorgesteld door formules van den vorm 

 (als men zich tot de eerste orde beperkt) : 



ÓiV{= 2 Wij Sj sin (X; — 'UTj) -f- 2 w'ij Sj sin (pj, I 



_, J • • (6) 



j 



Öri = JS Rij Sj cos (Xi — Tffj), 



j 



waar 



(pi = ft' t + <p; — xt j TüV 

 evenals boven, en waar j loopt van 1 tot 5. Deze formules om- 

 vatten niet alleen de vrije middelpuntsvergelijkingen la, maar 

 de ongelijkheden van groep II (argumenten <p, — <p 4 ) en de libratie 

 III (argument <p 6 ). 



Wat de storingen betreft: door het invoeren der e,- inplaats van 

 de m is bereikt dat geen kleine dirisoren mesr voorkomen. In de 

 gewone theorie zijn het juist de ongelijkheden 1/», 11 en 111. die 



