1390 



het grensvlak, een zeer aktieven potentiaal bezitten. Laat men nu 

 het chroom in aanraking met de vloeistof, dan zal de waterstof, die 

 in het grensvlak GF aanwezig is, grootendeels in de oplossing over- 

 gaan, of gasvormig ontwijken. Daardoor daalt de concentratie van 

 de waterstof aan het grensvlak. 



Tengevolge daarvan diffundeert de waterstof binnen uit het metaal 

 naar het grensvlak, en de concentratie van de waterstof in het 

 chroom zal na een zekeren tijd worden voorgesteld door de lijn 

 ABC. In het deel AB is de concentratie onveranderd gebleven, in 

 BC is de concentratie door diffusie veranderd. We zullen het laagje EF, 

 waarin de diffusie merkbaar is, het diffusielaagje noemen. Het chroom 

 vertoont nu een potentiaal, die bepaald wordt door de grootte van FC. 



Wanneer men nu anodisch gaat polariseereh, zal het eerste gevolg 

 zijn, dat de waterstofconcentratie aan het grensvlak, FC, kleiner 

 wordt. Dit zal althans het geval zijn, wanneer de gebruikte oplos- 

 sing zoo weinig zuur is, dat de waterstofpotentiaal, die bij een 

 gegeven waterstofbelading behoort, negatiever is dan de chroom- 

 potentiaal van eenzelfde waterstofbelading. Dit geldt dus voor die 

 gedeelten van de waterstotlijnen {AB, CD, enz.) die liggen onder 

 de chroomlijn PQ in fig. 1. Want hier zal, bj anodische polarisatie, 

 de potentiaal van het metaal verder boven den evenwichtspotentiaal 

 van de waterstof liggen, dan boven dien van het chroom, zoodat de 

 waterstof sterker zal oplossen. 



Tevens gaat chroom in oplossing. De grenslaag GF verschuift 

 dus naar links, en komt bijv. op de plaats G' F' . De dikte van 

 het diffusielaagje is nu kleiner geworden, en de concentratie van de 

 waterstof in dit laagje wordt voorgesteld door B' C' . De waterstof- 

 belading aan het grensvlak is nu F' C' , dus kleiner dan vóór de 

 anodische polarisatie. Houdt men de stroomsterkte konstant, dan 

 zal er een stationnaire toestand intreden, waarbij F' C' konstant is, 

 en ook het concentratieverval in het diffusielaagje. 



Vergroot men de stroomsterkte, dan zal deze stationnaire toestand 

 een andere zijn, en wel zóó, dat F' C' kleiner is, en het concen- 

 tratieverval van de waterstof in het diffusielaagje grooter, dan bij 

 kleinere stroomsterkte, omdat het diffusielaagje dunner is. 



Nu zal gedurende de anodische polarisatie de potentiaal positiever 

 zijn dan daarvoor, omdat de waterstof-concentratie aan het grens- 

 vlak kleiner is. Verbreekt men den stroom, dan zal de waterstof, 

 door het groote concentratieverval in het dunne diffusielaagje, snel 

 naar het grensvlak diffundeeren. De waterstof belading aan het grens- 

 vlak stijgt daardoor, bijv. tot F' C". Tevens wordt het diffusielaagje 

 nu weer dikker, doordat het metaal niet meer oplost; het punt B' 



