1392 



op koper het meest negatief zijn, moet men aannemen, dat chroom 

 op koper neergeslagen meer waterstot bevat dan chroom op zilver, 

 en dit meer dan chroom op goud. 



Op dezelfde wijze kan men het bestaan van een terngloopende 

 stroomspanningslijn verklaren, zöoals in figuur 11 van de tweede 

 verhandeling geteekend is. Deze lijnen hebben betrekking op de 

 chromaatvorming, en men zal dus moeten aannemen, dat ook de 

 potentiaal van chromaatvorming afhankelijk is van het waterstof- 

 gehalte. Deze afhankelijkheid wordt bijv. gegeven door de lijn NO 

 in figuur 1 . 



Ook hier zal bij anodische polarisatie de concentratie van de 

 waterstof aan de grenslaag klein zijn, de potentiaal dus hoog. Het 

 diffusielaagje wordt bij toenemende stroomdichtheid dunner, zoodat 

 bij de stroomonderbrekingen door den commutator de waterstofbe- 

 lading aan het grensvlak na stroomverbreking des te grooter zal 

 zijn, naarmate de stroomdichtheid grooter was. 



Vandaar dat bij grootere stroomdichtheid de potentiaal na stroom- 

 verbreking negatiever is, dan bij kleine stroomdichtheid. Ook is het 

 duidelijk, dat men de terugloopende stroomspanningslijn alleen kan 

 vinden, als men met een commutator werkt. Meet men den poten- 

 tiaal, terwijl de stroom voortdurend doorgaat, dan is de potentiaal 

 des te positiever, naarmate de stroomdichtheid grooter is, omdat men 

 dan alleen te doen heeft met de waterstof belading aan het grensvlak, 

 zooals die is gedurende de polarisatie. 



De aktiveering na anodische polarisatie is dus met de waterstof- 

 theorie voldoende te verklaren. 



Er blijft echter nog te verklaren het verschijnsel, dat bij anodische 

 polarisatie van elektrolytisch chroom en van geaktiveerd chroom 

 van Goldschmidt, ook gedurende den stroomdoorgang de potentiaal 

 negatiever wordt. 



Tot een verklaring hiervan kan men komen, als men er rekening 

 mee houdt, dat niet onmiddellijk na het verbreken of het aanzetten 

 van den stroom de toestand in het diffusielaagje stationnair is. 



Wanneer in figuur 3 BC de concentratie voorstelt van de water- 

 stof in het diffusielaagje van een stuk chroom, dat langen tijd in 

 'aanraking' geweest is met een elektrolyt, dan heeft de waterstof aan 

 het grensvlak de concentratie F C. Gaat men nu deze elektrode 

 anodisch polariseeren, dan zal daardoor de concentratie van de 

 waterstof dalen tot F' C'. De concentratie van de waterstof in het 

 diffusielaagje zal nu het beloop B' C' hebben. Zoo zal de toestand 

 zijn, wanneer de stroom juist aangezet is, en dus het grensvlak nog 

 maar weinig naar binnen verschoven is. Duurt de stroomdoorgang 



