1395 



verklaarbaar dat het chroom een sterkeren stroom kan verdragen, 

 wanneer deze onmiddellijk na verbreking weer wordt aangezet, dan 

 wanneer de stroom eenigen tijd verbroken geweest is, ofschoon in 

 't laatste geval de potentiaal in stroomloozen toestand negatiever is. 

 Het blijkt nu ook, dat er geen onmiddellijk verband bestaat tusschen 

 den potentiaal van een chroomelektrode in stroomloozen toestand, en 

 haar passiveerbaarheid. De eerste wordt n.1. bepaald door de grootte 

 van de waterstof belading aan het grensvlak, terwijl de passiveerbaarheid 

 afhangt van het concentratieverval in het diffusielaagje. Hiermede 

 is in overeenstemming het vroeger reeds beschreven verschijnsel, dat 

 niet steeds de meest negatieve elektrode het moeilijkst passiveerbaar is. 



Tot zoover zijn de verschijnselen dus met behulp van de waterstof- 

 theorie te verklaren. Dat de verschijnselen hun oorzaak hebben in 

 een bizonderen toestand van het metaaloppervlak, en niet van de 

 vloeistof, blijkt hieruit, dat ze kwalitatief dezelfde blijven, wanneer 

 in de vloeistof krachtig geroerd wordt, en ook, wanneer de vloeistof 

 in haar geheel ververscht wordt. Alleen wordt de potentiaal van de 

 electrode door roeren iets positiever. Dit komt waarschijnlijk daardoor, 

 dat tengevolge van de roering de oplossing meer zuurstof bevat, en 

 de waterstof uit het chroomoppervlak sneller verwijderd wordt. Zet 

 men den roerder stil, dan daalt de potentiaal weer. 



Bij deze proeven was de chroomanode geplaatst in een verza- 

 digde oplossing van KC1, de kathode in eenzelfde oplossing in een 

 poreuzen pot. Deze laatste vloeistof werd bij stroomdoorgang alka- 

 lisch. De oplossing om de anode werd daarentegen zuur. Ter bepaling- 

 van den zuurgraad werd in deze oplossing een waterstof-elektrode 

 gebracht. Deze vertoonde een potentiaal — 0.58 V t.o.v. de n. kalo- 

 mel-elektrode, overeenkomende met een waterstof-ionen concentratie 

 van 10 -5 . Door deze oplossing was gedurende 20 uur een stroom 

 van 4 raA gegaan. 



Het zuur worden van de oplossing kan verklaard worden door 

 een hydrolytische splitsing van het gevormde CrCl,, of door dat de 

 in het chroom aanwezige waterstof anodisch als H in oplossing gaat. 



Daar het volume van de oplossing ongeveer 300 cm* bedroeg, en 

 de waterstof-ionen concentratie 10 - 5 was, is er gevormd 0.003 mgr. 

 aeq. waterstof-ionen, terwijl er 3 mF door de oplossing gegaan zijn. 

 Het chroom zou dus, om aan de oplossing bovengenoemde!) /.uur- 

 graad te geven, 0.1 % waterstof moeten te bevatten, In 

 werkelijkheid moet dit iets meer zijn, daar een deel van de (Hl- 

 ionen uit de kathoderuimte zich naar do anoderuimle heeft bewogen, 

 en dus het gevormde zuur gedeeltelijk geneutraliseerd heeft. 



Bij deze proeven bleek tevens, dat de potentiaal dien de chroom- 



