1396 



elektrode vertoont; werkelijk een chroompotentiaal is, of althans 

 geen waterstofpotentiaal. In de zure oplossing was do potentiaal n.1. 

 — 0.59 V. Toen de oplossing daarna zwak alkalisch gemaakt werd, 

 steeg de potentiaal tot — 0.58 V, terwijl een waterstofelektrode in 

 dezelfde vloeistoffen een daling zon moeten vertoonen van ongeveer 

 0.2 V. Bij deze en andere proeven ontwikkelde het chroom water- 

 stof. Dit kan geen waterstof zijn, die het chroom vrijwillig uit de 

 vloeistof ontwikkelde, want daarvoor zon de potentiaal van de 

 chroomelectrode negatiever moeten zijn dan die van een waterstof- 

 elektrode in dezelfde vloeistof. Dit was hier niet het geval; de 

 potentiaal van de waterstof elektrode was — 0.58, die van de chroom- 

 elektrode — 0.52. Ook vond de waterstofontwikkeling evengoed 

 plaats in een zwak alkalische als in een zwak zure oplossing, terwijl 

 de potentiaal van de chroomelektrode dikwijls vrij wat positiever 

 was dan — 0.52 V. Het is mogelijk, dat het chroom meer waterstof 

 bevat, dan er anodisch oplost, en dat een deel daarvan gasvormig 

 ontwijkt. 



Men moet dus aannemen, dat het onderzochte chroom steeds water- 

 stof bevatte. Bij het elektrolytisch chroom is deze tegelijk met het 

 chroom in aanzienlijke hoeveelheid afgescheiden, terwijl het chroom 

 van Goldschmidt een geringe hoeveelheid waterstof bevat. Door be- 

 handeling met gesmolten KC1 -f- NaCl of ZnCl 3 kan het chroom 

 meer waterstof opnemen, doordat het daarin aanwezige water door 

 het chroom ontleed wordt. Bij de inwerking van chroom op deze 

 gesmolten zouten werd dan ook steeds ontwikkeling van een brand- 

 baar gas en vorming van chroomoxyd gekonstateerd. Dat ZnCI, 

 sterker aktiveert dan KC1 -}- NaCl is nu hierdoor te verklaren, dat 

 het hygroskopische ZnCl 2 meer water bevat, en dus meer waterstof 

 kan leveren. De aktiviteit, die het chroom verkrijgt door behandeling 

 met zoutzuur en door temperatuursverhooging moet echter in hoofd- 

 zaak, of uitsluitend, worden toegeschreven aan de waterstof, die 

 van nature in het metaal aanwezig is. 



Wat de waterstofontwikkeling aan chroom gedurende de anodische 

 polarisatie betreft, dient nog opgemerkt te worden, dat deze ophoudt 

 nadat de polariseerende stroom eenigen tijd verbroken is, en over 

 't algemeen des te zwakker is, naarmate de stroomsterkte kleiner is. 

 Deze waterstofontwikkeling houdt echter geen verband met de overige 

 verschijnselen bij de anodische polarisatie, daar bij een aantal proeven 

 de waterstofontwikkeling achterwege bleef, terwijl het anodisch gedrag 

 overigens hetzelfde was. 



Een moeilijkheid levert de verklaring van de verschijnselen bij 

 kathodische polarisatie, n.1. dat door de kathodisch afgescheiden 



