1401 



oppervlak zich met groote snelheid in innerlijk evenwicht stelt, 

 zoodat deze snelheid zeer groot is t. o. v. de snelheid waarmede 

 eleetronen -f- ionen aan het metaal worden onttrokken of aan het 

 metaal worden toegevoerd, dan zal, onverschillig of het .eene of het 

 andere geval zich afspeelt, het metaal-oppervlak niet veranderen en 

 de potentiaalsprong metaal-electrolyt zal gelijk blijven aan den 

 potentiaalsprong van het unaire metaal. 



In de tweede plaats zal zich het geval kunnen voordoen, dat 

 het metaal-oppervlak zich niet zoo snel in innerlijk evenwicht stelt 

 als hierboven is ondersteld en dan zal het mogelijk zijn het metaal- 

 oppervak zoowel in de eene of in de andere richting te verstoren 

 d.w.z. het zal zoowel edeler als onedeler kunnen worden, en de 

 potentiaalsprong zal derhalve in edele of onedele richting van die 

 van het unaire metaal kunnen afwijken. 



Een derde geval, dat evenals het eerste een limiet geval repre- 

 senteert, is dit, dat het metaal zoo traag is, dat de snelheid waarmede 

 het zich in innerlijk evenwicht stelt zéér klein is t. o. v. de snelheid, 

 waarmede de eleetronen en ionen aan het metaal worden onttrokken 

 of toegevoerd. 



In het eerste limietgeval wordt de potentiaalsprong geheel be- 

 heerscht door den innerlijken evenwichtstoestand van het metaal 

 en in het laatste geval wordt de potentiaalsprong beheerscht door 

 de electronen-concentratie van het waterstof-even wicht in den electroljt. 



4. Nikkel als voorbeeld van een traag metaal, waarvan de traag- 

 heid onder den invloed van de opgeloste 'waterstof toeneemt. 



Een voorbeeld voor dit laatste geval, maar met dien verstande, 

 dat de zooeven genoemde groote traagheid eerst langzaam wordt 

 bereikt, omdat het metaal door den negatief katalytischen invloed 

 van de oplossende waterstof na eenigen tijd in dezen toestand wordt 

 gebracht, levert het metaal nikkel. Zooals in een vorige mededeel ing 

 werd aangetoond, doet zich hier namelijk het geval voor, dat 

 wanneer men dit metaal dompelt in een zoodanige zure oplossing, 

 dat waterstofontwikkeling zou moeten plaats vinden, dit verschijnsel 

 niet merkbaar optreedt, en het metaal na eenigen tijd zoover in 

 edele richting verstoord blijkt te zijn, dat zijn potentiaalsprong gelijk 

 geworden is aan dien van de watorstof-electrode. 



Wij hebben bij die gelegenheid reeds een verklaring van dil ver- 

 schijnsel gegeven en ei- op gewezen, dat, omdat nikkel v.oo traag is, 

 de electronen-concentratie van het nikkelevenwicht in den electrolyl 



