1406 



willen er hier met een enkel woord op wijzen, hoe het experimenteele 

 feit moet worden verklaard, dat onder deze omstandigheden de 

 potentiaalsprong, zink-electrolyt gelijk is aan dien welke overeenkomt 

 met cl, c, e, of wat practisch hetzelfde is, met a. 



De verklaring is deze; wanneer zink wordt gedompeld in den 

 electrolyt van de samenstelling x x , krijgt men in de grenslaag on- 

 middellijk de instelling van het driephasen-evenwicht tusschen de 

 zinkphase, de electrolyten en de waterstofphase. 



In de grenslaag heerscht dus de samenstelling c terwijl de totale 

 samenstelling van den electrolyt x x is. 



Nu diffundeeren de waterstofionen in de grenslaag, waar ter hand- 

 having van de samenstelling c de reactie plaats grijpt 



2H -f W -+ # 3 



tengevolge waarvan, zooals wij reeds gezien hebben, eleetronen en 

 zinkionen uit de metaalphase in oplossing gaan. De zinkphase stelt 

 zich met groote snelheid in innerlijk evenwicht en ten gevolge daarvan 

 blijft zij tijdens de waterstofontwikkeling onveranderd, en de gemeten 

 potentiaalsprong is die van het driephasenevenwicht cl, c, e, die 

 practisch met die van zuiver zink, a, overeenkomt. 



Plaatst men in den zelfden electrolyt een platina-electrode, dan 

 geeft deze de waterstof-potentiaal aan, die overeenkomt met de lijn 

 m n. De zinkelectrode en de waferstofelectrode vertoonen dus in 

 denzelfden electrolyt geheel verschillende potentiaalsprongen. 



Dit is de grafische toelichting voor onze conclusie, dat de potentiaal- 

 sprong van zink t. o. v. een met zoutzuur aangezuurde oplossing 

 van ZnCl, beheerscht wordt door den innerlijken evenwichtstoestand 

 van het zink. 



Nikkel. 



Gaan wij nu over tot het geval dat men in de plaats van zink 

 het metaal nikkel neemt, dan valt er in de eerste plaats op ,te 

 merken, dat dan onder dezelfde omstandigheden voor de samen- 

 stelling van den electrolyt c gevonden wordt 



^1 = ^1 = (^) = 1 ^1 45 _ 10 6 



Kh L Hi (Hy _ io 2x - 48_ 



stellen wij nu (Niï ■) = '!, dan krijgen wij {H' ) 2 = 10 — 8 of 



(H' ) = icr 3 . 



Ook hier ligt de electrolyt c dus nog eenzijdig. Stel dat de 

 nevenstaande figuur 2 weer geldt voor 18° en een druk van 1 atm. 

 bij een totaal-ionen-concentratie van 2-norm ; dan neemt men bij 



