1410 



geschakelde vloeistofketen met de IN. Calomelelectrode is verbon- 

 den, zoodat de druk waaronder de electrolyt staat, ook in dit geval 

 1 atm. bedraagt. 



Een geheel ander resultaat krijgt men wanneer de vorige meting 

 niet geschiedt in het luchtledige, maar in een waterstofstroom. 



In dit geval wordt de nikkel-electrode verstoord, maar de ver- 

 storing grijpt nu niet plaats in edele, doch in onedele richting en 

 ten slotte is, zooals wij reeds aantoonden, de potentiaalsprong van 

 het nikkel weer gelijk geworden aan dien van de waterstof-electrode. 

 Dit resultaat kunnen wij weer op uiterst eenvoudige wijze door 

 middel van een A,X-Qg. 4 tot uitdrukking brengen. 



Leiden wij waterstof door den electrolyt, waarvan de samenstel- 

 ling x x links van het punt c ligt, dan wordt de potentiaal van de 

 waterstof-electrode aangegeven door de lijn c' e'. De nikkel-electrode 

 komt bij deze wijze van proefneming in contact met gasvormige 

 waterstof, en er zal zich in de grenslaag, die gelijktijdig met nikkel 

 en waterstof in contact is, de electrolyt c vormen, doordat de 

 reactie 



verloopt, terwijl electronen en nikkelionen (en een weinig waterstof- 

 ionen) op het metaal neerslaan. Hierdoor wordt het metaal opper- 

 vlakkig onedeler en zoowel het driephasen-evenwicht de e als het 

 punt a stijgt. 



Deze verstoring in onedele richting gaat nu voort totdat de 

 samenstelling van den electrolyt gelijk geworden is aan die in de 

 grenslaag. 



Dit is het geval, wanneer zich een driephasen-evenwicht heeft 

 gevormd, waarvan de electrolyt de samenstelling #, bezit, dus daar 

 waar de kromme bc, de verticale lijn, die met deze samenstelling 

 overeenkomt, snijdt. Dit gebeurt zooals fig. 5 laat zien in het punt c'. 

 en het driephasen-evenwicht, dat zich dus tenslotte instelt, wordt 

 hier aangegeven door de punten d'c'e' . Ook in dit geval wordt dus 

 de potentiaalsprong van de nikkelelectrode gelijk aan dien van de 

 waterstof-electrode. 



Beschouwen wij nu de metalen, waaruit de zoogenaamde onaan- 

 tastbare electroden bestaan, dan behoeven wij slechts op te merken, 

 dat, daar zooals zooeven reeds werd aangetoond, deze metalen ideaal 

 traag zijn, de potentiaalsprong metaal-electrolyt in bijna alle gevallen 

 uitsluitend wordt beheerscht door de electronen-concentratie in den 

 electrolyt. Van daar, dat, wanneer men b.v. een platina-electrode 

 dompelt in een electrolyt, waardoor waterstof wordt geleid, het 

 platina bijna onmiddellijk den waterstofpotentiaal vertoont, hetgeen 



