1417 



kleine dan bij groote dieren, aldus zeer opvallend bij de muis in 

 vergelijking met den olifant '). 



De totale massa der cellichamen is aldus bij groote soorten en 

 individuen eener soort minder toegenomen dan die van de zenuwvezels 

 en van de mergscheeden, welke men slechts als een bijkomstig, 

 isoleerend omhulsel van den alleen essentieelen, hoewel passieven 

 ascilinder pleegt te beschouwen. Wel is deze beschouwing niet be- 

 vestigd, o.a. niet door het onderzoek van Donaldson en Hoke 5 ), die 

 aantoonden, dat het volume der mergscheede, bij alle gewervelde 

 dieren, gemiddeld steeds gelijk is aan dat van den ingesloten ascilinder, 

 een feit dat bepaald wijst op een minder onbeduidende rol van de 

 mergscheede dan men daaraan pleegt toe te kennen. Intusschen wordt 

 hiermede niet weggenomen het schijnbaar onverklaarbaar samengaan 

 van eene regelmatige vergrooting van het volume van het hersen- 

 apparaat met de onevenredige vermeerdering van de als meer passief 

 (vezelbestanddeelen) en zelfs als eenvoudige omhulling en steunsel 

 (interstitium) gedachte bestanddeelen van de hersenen ten opzichte 

 van de cellichamen daarin. 



De onevenredige vermeerdering der witte stof met toenemende 

 lichaamsgrootte heeft men getracht te verklaren, doordien de als even 

 dik blijvend aangenomen zenuwvezels niet slechts, gelijk de (ook 

 onvergroot gedachte) cellichamen, waarmede zij verbonden zijn, in 

 aantal evenredig met het x volume der hersenen, moeten toenemen, 

 maar zich noodzakelijk ook nog moeten 'verlengen, in verhouding 

 met de lineaire afmeting van het orgaan ').^ 



Bij deze verklaring is men genoodzaakt om aan te nemen, dat 

 door de onderstelde, niet in den aard van het neuron liggende, doch 

 door uiterlijke omstandigheden opgedrongen disproportie zijner deelen 

 ook fnnctioneele ongelijkheid wordt opgedrongen, zelfs als men aan 

 de passieve rol van de zenuwvezel blijft vasthouden. 



Voor het ruggemerg geldt nu iets dergelijks als voor de hersenen ; 

 ook daarin ziet men de witte stof in veel aanzienlijker mate toenemen 

 dan de grijze stof 4 ). 



x ) H. Obersteineb, Die Kleinhirnriude von Elephas und Balaenoptera. Arbeiten 

 aus dem Neurologischen Institute der Wiener Universitat, 1913, p. 153. 



2 ) H. H. Donaldson and G. W. Hoke, On the areas of the axis cylinder and 

 medullary sheath as seen in cross seclions of the spinal nerves of vertebrates. 

 Yournal of Gomparative Neurology and Psychology. Vol. XV. (19051, p. 1—16. 



s ) Ernst de Vries, Das Corpus striatum der Saugeliere. Anatomischer Auzeiger. 

 Bd. 39. Jena 1910, p. 387—388. 



*) Bijzonder duidelijk is dit aangetoond door A. J. Hovv, Over de verhouding 

 tusschen witte en grijze stof in het centraal zenuwstelsel. IV/.e Verslagen, Peel 

 XXII, (1913/14), p. 324-330. 



