1430 



sterke manége gang naar de gezonde zijde, dus naar links. Verschil- 

 lende graden van deze afwijking werden waargenomen. In de meest 

 uitgesproken gevallen, draaide het dier als het ware om zijn staart 

 heen. Was de manége gang niet duidelijk uitgesproken dan liep het 

 dier in een meer of minder grooten boog steeds naar de gezonde 

 zijde. Bestond de afwijking slechts in geringen graad, dan vertoonde 

 het dier niet veel meer dan afwijken naar den gezonden kant. 



De oorzaak dezer verschillen vermeen ik te moeten zoeken in de 

 onvolkomenheid der operaties. Gelukt deze naar wensch, dan zal 

 de afwijking zeer duidelijk zijn. Is de operatie minder goed geslaagd, 

 dan zal de manége gang ook niet zoo tot haar recht komen. 



Evenals bij de meeste van dit soort experimenten, verminderde 

 de afwijking al heel spoedig, trad dus vrij snel compensatie op. 

 De duidelijk uitgesproken manége gang, ging over in een cirkelloop 

 en eindigde in niet veel meer dan een afwijken naar de gezonde 

 zijde. Dit laatste verschijnsel bleef gedurende langeren tijd bestaan. 



Toch was het 't dier steeds mogelijk, ook al was de manége 

 gang duidelijk uitgesproken, op een bepaald doel af te gaan. Daar 

 het echter steeds neiging had om naar den gezonden kant af te 

 wijken, was het dan verplicht daarbij op een bijzondere wijze te 

 werk te gaan. Het duidelijkst blijkt dit uit nevensgaande teekening, 

 naar een fotografie (tig. 1), van een loopspoor. Het dier staat bij A 

 en wil naar B waar een stukje vleesch ligt. Daar het neiging heeft 

 om naar links, de gezonde zijde, af te wijken en op die wijze 

 natuurlijk nooit het doel-object bereiken zou, addnceert het 't rechter 

 achterbeen sterk onder het lichaam en wanneer dan de linker achter- 

 poot wordt opgetild, werpt het, door middel van den sterk geaddu- 

 ceerden rechter achterpoot, het geheele achterlichaam naar links, 

 zoodat de kop meer naar rechts, dus naar het doel gericht wordt. 

 Vlak boven het pijltje, dat de gewilde bewegingsrichting aangeeft, 

 ziet men dat duidelijk. L, geeft aan waar de R voorpoot is geplaatst. 

 De R achterpoot wordt sterk onder het lichaam geadduceerd, tot 

 naar II-. Wanneer het dan met dien poot het geheele achterlichaam 

 naar links werpt, wordt de lengte-as van het lichaam bepaald door 

 een lijn te trekken tusschen de beide rechterpooten, dus !• en IL, 

 zoodat het dier het doel object blijft aanstaren. Bij den volgenden pas, 

 wordt de R voorpoot gebracht bij 1.., en de R achterpoot weer 

 sterk geadduceerd, tot bij II... De lengteas loopt dan van /.. tot 

 /.., zoodat ook nu weer de kop gericht wordt naar B. Door op 

 die wijze voort te gaan, dus steeds den rechterachterpoot sterk onder 

 het lichaam te adduceeren, bereikt het dier ten slotte met een boog 

 het doelobject. Een enkelen keer gebeurt het dat wanneer de kat 



