1433 



de hanetred of het „neen" schudden enz., zooals die beschreven zijn 

 o.a. dooi" Luciani, v. Rijnberk en mij zelf. 



Ik vermeen de oorzaak daarin te moeten zoeken, dat in al deze 

 gevallen steeds dezelfde operatie werd verricht en wel doorsnijding 

 van achterstrengen, ventrale en dorsale kleinhersen-zijstrengbanen 

 en het vestibulair orgaan aan de /ü-zijde. Bij een andere combinatie 

 zouden wellicht andere kleinhersen-symptomen meer op den voor- 

 grond zijn getreden. 



De tweede is, dat ik in mijn vorige verhandeling ') (ot de slot- 

 som kwam, dat, waar sensibele cerebellair ataxie ontstaan moet bij 

 onderbreking der afleren te-, extero- en propioceptieve evenwicht- 

 banen in de kleine hersenen, deze ataxie natuurlijk alleen optreden 

 zal, wanneer die deelen van liet cerebellum zijn aangedaan, waar 

 deze vezels gevonden worden. 



Hieruit volgt, dat waar de paradepas eatfra-cerebellair kan worden 

 te voorschijn geroepen, in geval dit verschijnsel m^ra-eerebellair ont- 

 staat, een schorsveld moet zijn vernietigd waarin die afleren te vezels 

 eindigen. 



Nu is het bekend, dat de tractus spino-cerebellaris dorsalis (Flechsig), 

 eindigt in de schors van den worm, dat de tractus spino-cerebellaris 

 ventralis (Gower) zijn einde vindt in den vermis superior en de 

 nuclei tecti, terwijl de nervus vestibularis opgelost wordt in den 

 nucleus dentatus en de nuclei tecti. Hieruit volgt dus, dat , alle 

 belangrijke afferente banen uit het ruggemerg en het vestibulair 

 apparaat slechts in verband staan met den worm en de genoemde 

 kernen. 



Nu wezen de reeds vroeger door mij genomen proeven 2 ) echter 

 uit, dat parade pas optreedt bij verwijdering van schorsgedeelten 

 uit den lob. paramedianus, welke terzijde van den worm gelegen is. 



Deze twee feiten komen dus niet overeen, en de vraag doet zich 

 voor, of hier een verklaring voor is te vinden. 



Drie mogelijkheden dringen zich dadelijk aan ons op. De eerste 

 is, dat mijn onderzoekingen niet juist zijn verricht. Hiertegen zou 

 ik willen aanvoeren, dat bij tien honden, grootere of kleinere stukjes 

 uit den lobulus paramedianus werden weggenomen en dat bij /.even 

 dezer dieren paradepas werd gevonden, terwijl deze dismetrie in 

 de beweging bij geen mijner andere proefdieren optrad. Het is dus 

 waarschijnlijk dat de localisatic juist is opgegeven. De ///' ( v</<' is. 

 dat de opvatting niet juist kan zijn, als zouden de genoemde affe- 



!) Verhandel. Kon. Akad. v. Wol. 1918. Jan. 

 2 ) Psych. Ncurol. bl. 1909. 



