1457 



I ii vruchtbaren tuingrond, zooals in den laboratoriumstuin te Delft, 

 ontwikkelen gele lupine en serradella ziel) niet volkomen, vooral het 

 wortelstelsel maakt den indruk van ziekelijk te zijn en knollen 

 ontwikkelen zich daaraan niet, zelfs niet wanneer de grond met een 

 rijke hoeveelheid der betrokken bakteriën bedeeld is. Of de bakteriën 

 in den grond afsterven, of door de wortels der plant niet aangelokt 

 worden, is nog niet uitgemaakt. De meeste andere Papilionaceën, 

 zooals klaver, wikke, erwt en Vicia faba dragen ook in vruchtbaren 

 bodem veel knolletjes en het is niet gemakkelijk exemplaren te 

 vinden, die daarvan geheel vrij zijn, tenzij men den grond vooraf 

 heeft gesteriliseerd 



Bij Genista anglica en Genista pilosa op schralen heidegrond 

 groeiende, kon ik zelf na langdurig zoeken slechts zeer enkele knolletjes 

 vinden, niettegenstaande vooral eerstgenoemde soort vele peulen met 

 goede zaden droeg. De knolletjes zijn echter nooit geheel afwezig. 

 In mijn tuin te Delft gezaaid, of als plant daarin overgebracht, sterven 

 deze soorten na weinige jaren van kwijnend leven af. Genista tinctoria 

 daarentegen groeit te Delft even goed als langs den straatweg van 

 Zutphen naar Vorden en draagt op beide standplaatsen enkele knolletjes. 



Voor Robinia pseudo-acacia is de gunstige werking van B. radicicola 

 alleen ten opzichte van de jonge plant door Nobbe vastgesteld. l ) 



Bij volwassen exemplaren op schralen zandgrond te Gorssel, kon ik 

 na lang spitten slechts enkele knolletjes vinden, terwijl op geringen 

 afstand, maar in iets beteren grond, de knolletjes gemakkelijker te 

 vinden waren, maar toch in zoo gering aantal, dat niemand daaraan 

 eenige direkte beteekenis voor zulk een grooten boom zou toekennen, 

 wanneer niet de stikstof binding in de knolletjes tot een ingekankerd 

 geloof ware geworden. De bremstruik (Sarothamnus yulgaris) en de 

 doornstruik (Uhx europaeus) verhouden zich juist zoo als de Acacia. 

 Bij gewone bruine boonen (Phaseólus vulgaris) op zandgrond, vond 

 ik slechts weinig knolletjes en alleen aan dunne zijwortels; zij 

 waren steeds ingesloten door planten-overblijfselen ; in het zand vond 

 ik slechts enkele exemplaren. In tuingrond te Delft draagt Phaseólus 

 geen knolletjes, maar wel in een aldaar aangelegd zand perk. Lupinus 

 luteus en serradella verhouden zich evenzoo. 



Vergelijkt men de verschillende genoemde plantensoorten, 

 die alle in den landbouw beroemd zijn wegens de verbetering 

 van de schrale gronden, waarop zij groeien, met elkander, 

 dan komt men tot de gevolgtrekking, dal het aantal on hel 

 gewicht der knolletjes alleen bij de lupine en Ac serradella 



M Hiltnër l.c. en Büsoen, Hau mul Leben unserei' W'aldbiiuino, l2le Aull., Pag, 

 246, 1917. 



