1469 



voornamelijk het eiwit en vet besloten zijn, worden in hun spijs- 

 verteringskanaal niet aangetast. De vitaminen echter laten zich, 

 zooals reeds gezegd, gemakkelijk aan de zemelen onttrekken. 



Het meel, waaruit het regeeringsbrood gebakken was, bestond 

 voor het wittebrood ui-t 60 % tarwe- en (of) roggebloem, 10 °/ u 

 Amerikaansch bloem en 30 °/ aardappelmeel en voor het bruine 

 brood uit 70 % ongebuild tarwe- en (of) roggemeel, 25 % aardap- 

 pelmeel en 5 % gries en (of) grind. Het aardappelmeel is een te 

 zuiver en daardoor zeer eenzijdig voedsel. De andere voedende 

 bestanddeelen van den aardappel — eiwit, zouten en ook de vita- 

 minen — zijn bij de bereiding te looi' gegaan. Zij verpesten onze 

 open wateren. Veel rationeeler zou het dan ook geweest zijn, instede 

 van aardappelmeel, poeder van gedroogde aardappelen als strekmiddel 

 voor broodmeel te gebruiken. Aan den anderen kant geeft gist een 

 verhooging van het vitaminegehalte; zij is ten opzichte van de 

 polyneuritis een zeer goed voorbehoed- en geneesmiddel. Een gunstige 

 omstandigheid is daarbij dat bij het bakken de inwendige temperatuur 

 van het deeg niet of nauwelijks boven 100° C. stijgt. Zooals Grijns 

 voor de rijst aantoonde en door mij ook voor andere granen be- 

 vestigd werd, worden eerst bij aanzienlijk hooger temperaturen de 

 vitaminen door vochtige hitte vernietigd. 



Aan de voederingsproeven met bruin- en wittebrood zijn door 

 Dr. Hulshoff Pot, in mijn laboratorium twee stel, ieder van drie 

 hoenders, onderworpen, jonge, krachtige dieren, alle van ongeveer 

 gelijken leeftijd (circa twee jaar) en gewicht. De best gevoede werden 

 voor de wittebroodproef gekozen; hun lichaamsgewicht bedroeg 

 gemiddeld 1550 gram, dat van de bruinbrood-hoenders 1400 gram. 

 Het dagelijksch broodrantsoen woog circa 100 gram. 



De uitkomsten der proeven zijn in de figuur weergegeven. Met 

 S' wordt aangeduid het tijdstip, dat met stoppen begonnen werd, 

 met P het uitbreken van de typische verschijnselen der polyneuritis 

 (gangstoornissen). Voor een juistere vergelijking zijn de verande- 

 ringen van het lichaamsgewicht niet in absolute maat, maar in 

 procenten van het aanvankelijk gewicht uitgedrukt; 



Beschouwt men eerst de proeven met wittebrood, dan blijkl dal 

 het lichaamsgewicht al zeer spoedig, ondanks nou, goeden eetlust, 

 begon te dalen, wat zich voortzette, ook nadat tot sloppen was 

 overgegaan. Einde van de 11e week werd de eerste kip (no. IIP 

 ziek aan polyneuritis en ging na enkele dagen ie gronde. Een 

 week later volgde no. II, die van nu af bruinbrood kreeg, 

 evenals no. I, die wel vermagerd maar nog niel duidelijk ziek was. 



