1521 



In 1912 en 1913 publiceerde Mc Cotter zijne onderzoekingen resp. 

 over den n. vomeronasalis en den n. terrninalis. Hij vond met 

 behulp van het praeparéermikroskoop — dus als het ware bij loupe- 

 vergrooting — laatstgenoemde zenuw bij volwassen hond en kat, 

 maar niet bij rat, konijn, schaap, Cavia en opossum. Dat hij ze 

 niet vond, is wegens zijne methode niet vreemd. Begrijpelijk is ook 

 zijne meening, dat de n. terrninalis peripheer in of bij het vomero- 

 nasaal orgaan zoude eindigen, hier toch zijn de bundels dikker, daar 

 de vezels van den n. terrninalis door die van den vomeronasalis 

 versterkt worden. 



Dit wat de zoogdieren betreft, bij welke ik mij wat langer heb 

 opgehouden, omdat bij hen de meeste en m. i. ook de nauwkeurig- 

 ste onderzoekingen verricht zijn. Omtrent de vogels, reptiliën en 

 amphibiën kan ik kort zijn. 



Bij vogels schijnt niet veel van den n. terrninalis bekend. 



Bij den kikker werd hij in 1909 door C. Judson Hekrick gevon- 

 den, die voornamelijk zijne centrale eindiging beschreef; zijn 

 periphere vertakking kon niet goed worden nagegaan. Evenmin was 

 dit het geval bij de urodelen waar de zenuw waargenomen werd 

 door Mc Kibbkn (1911) die er echter geen gangliencellen aan kon 

 vinden. Weinig later gelukte dit aan Johnson (1913) die zegt: ,,In 

 Ambljstoma the nervus terrninalis is ganglionated and supplies the 

 vomeronasal organ as in reptiles and mammals". Omtrent reptiliën 

 zegt hij, dat de periphere eindiging geschiedt „in the turtle to a 

 medial diverticulum of the nasal sac which presumably corresponds to 

 the vomero-nasal organ or a part of it". 



Wij komen nu tot de visschen waarbij de zenuw het eerst ont- 

 dekt werd en wel — afgezien van eene geïsoleerde opmerking door 

 G. Fritsch omtrent een selachier - door Pinkus bij Protopterns. 

 Zijne voorloopige mededeeling verscheen in 1894 in den „Anatomi- 

 schen Anzeiger" en werd in 1895 gevolgd door zijne uitvoerige ver- 

 handeling: ,,Die Hirnnerven des Protopterns anneclens" in de 

 Morphologische Arbeiten, Bd. 4. 



Pinkus vond, dat zijn nieuwe zenuw uit het vooreinde der hersenen 

 ontspringt, zich rostraalwaarls tegen den meest medial en bundel van 

 den ii. olfaclorius aanlegt, over het neusslij ra vlies loopt en tot in liet 

 dak der voorste neusopening te vervolgen was. De zenuw bestaat 

 uit merglooze vezels en vertoont in haren loop eene celrijke opzwel- 

 ling, die ongetwijfeld hot ganglion terminale der latere schrijvers 

 representeert, hoewel Pinkus zich niet van den ganglieusen aard 

 dier cellen kon overtuigen. 



Sewertzoff (1902) vond de zenuw bij embryo's van Ceratodus, 



99* 



