1522 



Hij vermeldt het voor de homologiseering belangrijke feit, dat de 

 zenuw zich niet vertakt aan het reukslijmvlies en aan de huid bij 

 het uitwendig neusgat eindigt. 



Bing en Burckhardt beschreven den n. terminalis nu weldra 

 (1904 en 1905) bij den volwassen Ceratodus. 



Omtrent de selachiërs is de verhandeling Looy algemeen bekend, 

 die hij na een paar kleinere publicaties (1899 en 1903) in 1905 in 

 den „Anatomischen Anzeiger" liet verschijnen. In deze verhandeling, 

 die vergezeld is van een groot aantal fraaie afbeeldingen, beschreef 

 hij op serieën doorsneden den bouw en de ontwikkeling der zenuw 

 bij Acanthias en haren loop zooals die met behulp van het praepa- 

 reermikroskoop te zien is bij 20 genera van haaien en roggen. 



Aanvankelijk (1899) had hij de zenuw voor een deel van den 

 n. olfactorius gehouden, maar later (1903) erkende hij hare homologie 

 met de nieuwe zenuw van Pinkus en noemde haar n. terminalis, 

 een zeer geschikte naam omdat zij in of bij de lamina terminalis 

 in de hersenen treedt. 



De afstand tusschen neuskapsel en bulbus olfactorius is bij 

 selachiërs klein, de reukzenuw derhalve kort. Zij wordt, zoodra zij 

 uit de neuskapsel te voorschijn gekomen is, in een lateraal en een 

 mediaal bundel gescheiden door eene kleine spleet, waarin het distale 

 einde van den n. terminalis treedt. 



Alleen Scoliodon terrae novae heeft iets bijzonders. Hier zijn niet 

 alleen beide bundels van den n. olfactorius volledig van elkaar 

 gescheiden ; maar de splitsing strekt zich ook uit op den bulbus 

 olfactorius en zelfs op het distale (voorste) einde van den tractus, 

 die bij selachiërs in het algemeen lang is. 



Nadat de n. terminalis der selachiërs uit de hemispheer te voor- 

 schijn is getreden, loopt hij langs den medialen rand van den 

 tractus en vormt, bij den bulbus aangekomen, een ganglion. Bij 

 sommige vormen werden twee gangliën in den loop der zenuw 

 waargenomen. 



Locy verzekert, dat de zenuw met hare distale vertakking in 

 hoofdzaak beperkt is tot het reukslijmvlies maar heeft dit mijns 

 inziens niet bewezen. Zijne methode was daartoe niet voldoende en 

 met het oog op hetgeen andere onderzoekers bij andere klassen van 

 dieren gevonden hebben, behoeft deze verzekering bevestiging aan 

 praeparaten, die met zilververbindingen behandeld zijn. 



In de groep der ganoiden werd de n. terminalis het eerst ge- 

 vonden en duidelijk afgebeeld door Phelps Allis (1897, tig. 64) 

 bij Amia calva. Hij kon haar eau daal waar ts vervolgen tot bij de 

 voorhersenen. Bij larven vond hij ook haar ganglion. In 19J0 be- 



