1528 



pinnipedia bijna de eenige l ) zoogdieren zijn bij welke men te 

 vergeefs gezocht heeft naar het orgaan ") van Ruysch. 



Het is begrijpelijk dat de cetacea en pinnipedia het eigenlijke 

 reukorgaan verloren: Bij vroegere vischvormige voorouders aangepast 

 aan het ruiken in het water was het bij latere voorouders, die als 

 zoogdieren op het land leefden, aangepast aan het ruiken in de lucht. 

 Toen deze in een nog latere periode als protocetacea en protopinnipedia 

 weer tot het leven in het water overgingen, kon het eigenlijke 

 reukorgaan dezen overgang niet mede maken en werd rudimentair 

 of ging geheel verloren. 



Wanneer het orgaan van Ruysch ook bij landzoogdieren altijd met 

 vloeistof (slijm) gevuld mocht zijn en zich daardoor niet behoefde 

 aan te passen aan het ruiken in de lucht, dan bestond voor zijn 

 verdwijnen bij de pinnipedia en cetacea wel niet dezelfde reden 

 waardoor het eigenlijke reukorgaan der cetacea degenereerde. 



1 ) Men zoude hierbij ook de sirenia vermoeden. Opmerkelijk is echter, dat 

 Manatus volgens Stannius (Lehrbuch, 1846, p. 399) een bijzonder goed ontwik- 

 keld organon vomeronasale bezit. Bij sommige vleermuizen en catarrhine apen is 

 het orgaan wel door eene andere oorzaak verdwenen als bij de cetacea en 

 pinnipedia. 



2 ) De talrijke morphologische onderzoekingen over dit orgaan hebben ons omtrent 

 zijn functie weinig geleerd. Op histologische gronden kan aan eene soort reukfunctie 

 niet getwijfeld worden (vgl. o. a. M. von Lenhossek, Die Nervenursprünge und 

 Endigungen im JAcoBSONSchen Organ des Kaninchens. Anatom. Anzeiger, 1892). 

 Omtrent de physiologie is dit ongeveer het eenige resultaat, dat men na meer dan 

 200 jaren kan toevoegen aan de woorden van den ontdekker: „Inservire muco 

 excernendo existimo". 



