1563 



In zeer bizondere gevallen zal deze mengwarmte gelijk nul zijn 

 voor elke meng verhouding, maar in den regel kan het verloop van 

 hare waarde, als funktie van de koncentratie, door een kurve worden 

 voorgesteld, welker vorm geheel willekeurig is ; voor x = 0, zoomede 

 voor x = 1, dus voor zuiver A of B, vervalt natuurlijk het begrip 

 „meng"warmte, zoodat de kromme in deze twee punten van de 

 koncentratie-as uitgaat. 



Wij kunnen deze mengwarmte, bij.de afleiding der vergelijking 

 voor de fiktieve oploswarmte, algemeen voorstellen door: 



r Q x = /(*), 

 maar dan moeten wij toch, teneinde de vergelijking op de experi- 

 menteele resultaten te kunnen toepassen, deze funktie nader bepalen, 

 en kunnen dit dus evengoed vóór de afleiding doen. 



De eenvoudigste onderstelling, die wij aangaande deze funktie 

 kunnen maken, is wel, dat zij een maximum vertoont voor de kon- 

 centratie sB= 1 J i en verder tusschen x = 1 / i en x = 1 (resp. x = 0) 

 geleidelijk afneemt en ten slotte voor x = 1 en x = de waarde 

 nul aanneemt. 



De vergelijking 



welke wordt gevonden uit de voorwaarden: 



f(x) = Q voor x = en voor x = l, 



C 

 J (x) — - voor x = V-2. voldoet hieraan. 



Ook uit de theorie van van ükh Waals voor binaire mengsels 

 kan men een uitdrukking afleiden, die in het eenvoudigste geval de 

 mengwarmte geeft in den vorm : 



Qx = txx (1 — «)) 

 waarin a een functie is van de konstanten van van der Waals der 

 beide komponenten. 



10. Wij moeten thans de vraag beantwoorden : hoe groot is de 

 oploswarmte, per mol stof, wanneer door het oplossen de koncen- 

 tratie der oplossing van x„ tot ,v m stijgt, de smeltwarmte (bij do 

 temperatuur der proef) gelijk is aan Q s en voor de mengwarmte der 

 vloeibare komponenten eene vergelijking geldt van do gedaante: 



Q x =C<c{l-<e), 



waarin Q x de mengwarmte voorstelt per mol oplossing, gevormd 

 door mengen van ,r mol onderkoeld />' en (1 .e) mol .1. 



