1564 



Zien wij eerst af van de smeltwarmte (genomen bij de temperatuur 

 van het experiment) van de hoeveelheid stof, die in oplossing gaat, 

 dan kunnen wij het resteerende warmte-effekt bij dit oplossen ook 

 beschouwen als het verschil der warmte-effekten, die optreden, 

 wanneer de begin- en de eindoplossing, elk voor zich, door menging 

 der vloeibare komponenten worden bereid. 



Bij het mengen van x„ mol onderkoeld B en (1 — x n ) mol A (waarbij 

 1 mol oplossing wordt gevormd) treedt een warmte-effekt op van 

 de grootte: 



Q Xn - Cx n (\ - x n ) (1) 



Wordt deze oplossing, door opnemen van p mol B, op de koncen- 

 tratie x m gebracht, dan kan de daarvoor noodige hoeveelheid B 

 berekend worden uit: 



_x n -\- p 



1 -\-p 



zoodat : 



x m x n 



p = mol. 



1 — as m 



De hoeveelheid van de eindoplossing, koncentratie x m , die aldus 

 ontstaat, is gelijk aan : 



1 — x n 



1 + p = mol. 



i x m 



Bij direkte menging van A en onderkoeld B tot een oplossing van 

 de koncentratie x m , verkrijgt men per mol: 



Qx m = Cx m (\ — x m ), 



dus voor (1+p) mol : 



l Xn 



C— -x m (l~x m )= Cx m (l—x n ) (2) 



1 — x m 



Het verschil van (2) en (1) is het gezochte warmte-effekt : 



Cx m (1 — x„) — Cx n (1 — x n ) = C {x m — x„) (1 — x„). 



Hierbij komt nu nog de smeltwarmte voor p mol B: 



1 X m 



zoodat liet totale warmte-effekt, betrokken op p mol stof, bedraagt: 

 -j Qs + C (x m — x„) ( 1 — x n ). 



L X m 



Per mol stof wordt dit dus : 



Q t =Q S 4- C(l-x m )(l-x n ) (3) 



