1565 



De gemeten intermediaire oploswarmten (Q{) zullen dus alle door 

 een dergelijken vorm kunnen worden voorgesteld, en men zal derhalve 

 omgekeerd uit die metingen de waarden van Q s en Ckünnen bepalen. 



Gezocht wordt echter de fiktieve oploswarmte. 



Door een redeneering, geheel overeenkomende met die, welke 

 geleid heeft tot het opstellen van een betrekking voor de fiktieve 

 volumeverandering, kunnen wij gemakkelijk de vergelijking: 



Q f = Q s -f Q Xl + (1 - x x ) (~®) , 



\U"V J x=. x 1 



afleiden, waarin Qf de fiktieve oploswarmte, en x 1 de verzadigings- 

 koncentratie voorstelt. 



Wordt nu Q x weer voorgesteld door de betrekking: 



Q x =Cx{\-x)\ 

 dan is 



dQ 



en dus 



Q f = Q s + (7^(1-.^^)+ C(l-^) (1-2,0 

 of 



Q f =Q s + C(l-.v,y (4) 



Wij hadden dit resultaat ook direkt uit de vergelijking (3) kunnen 

 vinden, door voor x n de verzadigingskoncentratie a\, en voor x m de 

 waarde .i\ -f- (h\ in te voeren, in overeenstemming met de definitie 

 van het begrip fiktieve oploswarmte. 



Zijn dus uit een aantal experimenteele bepalingen der intermediaire 

 oploswarmten de waaide van Q s en C door berekening gevonden, 

 dan kan de waarde der fiktieve oploswarmte met behulp van ver- 

 gelijking (4) worden bepaald. 



Bij de later te bespreken experimenteele meting is het verschil 

 tusschen x n en x m (1 a 2°/ ) zóó gering, dat voor (3) mag worden 

 geschreven : 



Qi=Qs+c(l-^±^X. ..... (5) 



De afwijking tusschen : 



1 ._ *^±M en (1- .<•„, ) (l-«„) 



bedraagt bij de, in ons onderzoek voorkomende koncentraties. (en 

 hoogste 7, •/„. 



11. Wat nu de ex|)erimenteele bepaling der intermediaire oplos- 



