1566 



warmten in oplossingen van verschillende koncentratie betreft, 

 hieromtrent moge in het kort het volgende worden meegedeeld: 

 De algemeene eischen, die aan de kalorische metingen in verband 

 met het gekozen systeem behoorden te worden gesteld, hebben ons 

 geleid tot het uitwerken eener elektrische methode, die in beginsel 

 hierop neerkomt, dat de (negatieve) oploswarmte door toevoeren 

 eener nauwkeurig gemeten hoeveelheid elektrische energie tijdens 

 het oplossingsproces wordt gekompenseerd. Ware die kompensatie 

 ideaal, dan zou een in de oplossing gedompelde thermometer ge- 

 durende de proef zijn stand niet veranderen, begin- en eindtemperatunr 

 zouden volkomen dezelfde en de korrekties voor straling zouden 

 nul zijn, indien de kalorimeter, in welken de oplossing zich bevindt, 

 vóór de proef zijn temperatuurevenwicht met de omgeving hadde 

 bereikt. Kennis van de waterwaarde van den kalorimeter met inhoud 

 zou overbodig zijn. 



Intusschen blijkt, dat het bij de praktische uitvoering van dit 

 beginsel eenvoudiger is, door regeling van de E. K., die den energie- 

 toevoer (bij gegeven weerstand van een metalen spiraal, welke zich 

 in de oplossing bevindt) bepaalt, de temperatuurverandering tijdens 

 het oplossen binnen zekere, zeer nauwe, grenzen te houden, en er 

 alleen voor te zorgen, dat begin- en eindtemperatunr van den 

 kalorimeter ten naasten bij gelijk worden. 



Aldus uitgevoerd, biedt deze methode de volgende, zeer belangrijke 

 voordeelen : 



1°. De oploswarmte wordt bepaald bij de temperatuur zelf, bij 

 welke de kennis ervan wordt gezocht, niet over een temperatuurtrajekt. 



2°. De waterwaarde van het geheel behoeft slechts bij benadering- 

 bekend te zijn ; men moet haar kennen, teneinde bij niet volledige 

 kompensatie der negatieve oploswarmte een korrectie voor het dan 

 intredend temperatuurverschil te kunnen aanbrengen. Ook bij de be- 

 rekening van de korrectie voor straling moet zij dienst doen. 



3°. Ten gevolge van de geringe afwijking, die de temperatuur 

 van den kalorimeter, tijdens het oplossen der vaste stof, van de 

 aanvangstemperatuur onderging, bij welke laatste de kalorimeter in 

 stralingsevenwicht met zijne omgeving was gekomen, was de aan te 

 brengen stralings-korrectie zeer gering. Bovendien droegen wij er 

 zorg voor, dat de temperatuur van den kalorimeter gedurende het 

 experiment zich ongeveer even lang en even veel onder als boven 

 de aanvangstemperatuur bevond. 



4°. De. bepaling van de waterwaarde, welker kennis, gelijk reeds 

 boven werd opgemerkt, bij deze methode een zeer ondergeschikte 

 rol speelt, kan onmiddellijk op die van de oploswarmte volgen. 



