1595 



Cheyne-Stokes' ademen. 



Het periodische ademhalen werd in mijn proefnemingen veroor- 

 zaakt door een~ verhooging van den osmotischen druk der lichaams- 

 vochten. Zoodra deze verhooging niet meer aanwezig was verdween 

 ook het periodische ademhalen. Om nu het ontstaan van het Cheyne- 

 Stokes' ademen verder te kunnen bestudeeren werd het uitdrogen 

 der kikkers in een reeks proefnemingen zoover voortgezet, dat het 

 Cheyne-Stokes' ademen nog niet te voorschijn was gekomen. Daarna 

 werd de mondbodem gesuspendeerd en de kikker in een verwarmd 

 vertrek aan verdere uitdroging bloot gesteld. Dan kwam meestal 

 het Cheyne-Stokes' ademen in den loop van eenige uren langzaam 

 te voorschijn. Gedurende deze proefnemingen werd het duidelijk, 

 dat we naast een periodiciteit van de flankenademhaling een 

 periodiciteit van de pharyngeale ademhaling moeten onderscheiden. 

 In vergevorderde stadia vallen de beide periodiciteiten samen, 

 zoodat dan gedurende de groepen zoowel flanken- als mond bodem- 

 bewegingen voorkomen, terwijl dan in de pauzen de geheele adem- 

 haling stilstaat. Als overgang naar dit volledige Cheyne-Stokes' 

 ademen vinden we een stadium, waarin de groepen gelijk zijn 

 aan die van het volledige Cheyne-Stokes' ademen, maar waarbij 

 in de pauzen de mondbodembewegingen blijven voortbestaan. Het 

 blijkt dus, dat de beide wijzen van ademhaling tot op zekere hoogte 

 onafhankelijk van elkaar zijn, zooals trouwens ook uit de normale 

 ademhalingscurven blijkt. 



Volgens de onderzoekingen van Langendorff komt de flanken- 

 beweging passief tot stand, zonder dat daarbij de borstspieren 

 contraheeren. Indien dit juist is, dan wordt toch de flanken beweging 

 mogelijk gemaakt door een actief ope*ien van de glottis. Bij het 

 Cheyne-Stokes' ademen wordt dus de periodiciteit van de flanken- 

 beweging bepaald door een periodiciteit van de glottisspieren. Bijna 

 steeds - volgt op een openen van de glottis een mondbodembeweging. 

 Ook dit is weer niet noodzakelijk. De eerste 2 groepen van Fig. 3 

 zetten in met een exspiratie, die tot stand komt door het openen 

 van de glottis, zonder dat zich daaraan een mondbodembeweging 

 aansluit. 



Nog een enkel woord omtrent de oorzaak van het Cheyne-Stokes' 

 ademen in deze proefnemingen. Zooals ik reeds uiteenzette treedt dit 

 verschijnsel hier op bij een hyperisotonie der lichaamsvochten. Deze 

 hyperisotonie voert ten slotte tot een stilstand der ademhaling. Evenals 

 het katarakt kan ook deze ademhalingsstilstand weer worden opgeheven 

 door een verlaging van den osmotischen druk der lichaamsvochten. 



