PRAELOQUIUM. vu 
refert utrum pauciora an plura genera proponat) quae 
nos ad specierum cognitionem, qui finis est ultimus scien- 
tiae, faciliori tramite et certiori vià deducit. Caeterum 
inutilem generum a magnis botanicis stabilitorum dilace- 
rationem et supervacaneam eorum multiplicationem laudare 
nolumus nec memoriam novis nominibus absque vero com- 
modo gravari nobis placet. Qui fata autem scientiarum 
praesertim naturalium attentà mente prosecuti sunt nulla- 
tenus his mutationibus offendentnr quibus illarum nulla 
carere potest; nec querelas aniles de istis vicibus, quas hi 
Scientiae incrementum, illi corruptionem vocant, fundere 
virum decet. Rerum humanarum nulla stabilitas est; 
huic sorti nos nostraque debemus, nec contra illam relu- 
ctari fas est. Doctrinae, disciplinae, methodi omnes vel 
maximis plausibus primum exceptae sensim obsolescunt 
tandemque oblivio mandantur; imo quod hodie magno cum 
labore et justà successüs longi spe aedificatur, forte ex 
humaná  ineluctabili conditione crastina dies evertet. 
Quam pauca e generibus Linneanis licet suo tempore rite 
et pulchre institutis intemerata aut illabefacta ad nos usque 
pervenerunt! Pleraque vices sortesque varias subiere, ex. 
gr. Geránium, Mimosa, Ophrys, plurima Um- 
belliferarum et Graminum innumeraque alia. Quis 
igitur jure mirabitur aut plorabit W'eissiam, Dicra- 
num, "CTrichostomum, Neckeram, Leskiam, 
Hypn: n, Hedwigianis sacrosancta genera, nunc, cum e 
cohortibus variegatis sub eodem vexillo aegre militantibus 
conflata esse constet, castigari et in plura diduci. Inter 
tot autem tantasque methodorum ruinas unicum stat fir- 
mum inconcussumque Systema, nempe Naturae. 
Species plantarum nec temere multiplicandas nec prae- 
——— 
species multo arctiori inter se vinculo quam cum ullis aliis conne- 
cuntur tantiliaque — nobis exhibeut ut tantuin pro ut ilcae 
speciei forms, «diversis haberes, Talia sunt Sphagnum, Enc 
lypta, Spla zt ege Oxtbotrichum, Phi 
lonotis etc. 
