( 29 ) 



Het best onderzochte geval is dat van den ijzerglans, Fe t O s , en 

 wel van een, een weinig titaandioxyd-houdend mineraal van Zweedsche 

 herkomst, hetwelk door H. Backström en K. Angström l ) op zijn 

 thermisch en elektrisch geleidingsvermogen onderzocht werd. Zij 

 vonden voor de verhouding van het thermisch geleidingsvermogen 

 bij dit ditrigonale mineraal in de richting der hoofd-as (c) en in die, 

 loodrecht daarop (a), bij 50° C. : 



^=1.12. 



h 



Yoor de verhouding der elektrische weerstanden 10 bij diezelfde 

 temperatuur vonden zij: 



— = 1.78, en dus: - = 1.78. ■ 



W a O c 



Hieruit volgt, dat bij genoemden geleider de theorie wèl, voor zoover 



het den kwalitatieve», samenhang der geleidingsvermogens aangaat, 



met de observatie overeenstemt, doch kwantitatief niet, en wel is, 



in tegenstelling met de meest-voorkomende afwijkingen, — hier 



de verhouding der grootheden l kleiner dan die der grootheden g. 



Ook de empirische regel van Jannettaz, volgens welke de geleid- 

 baarheid voor warmte, parallel de richtingen van volkomener splijt- 

 baarheid in kristallen tevens 't grootst is, gaat hier slechts in zooverre 

 op, als de ijzerglans, welke eene uitgesproken splijtbaarheid niet 

 bezit, zich dan toch nog 't best laat klieven volgens de basis {111} 

 (Miller), d. w. z. parallel aan het vlak der boven met a aangeduide 

 richtingen. 



J o v 



h 3. Om onze kennis in dit opzicht derhalve wat te verrijken 

 werd het plan opgevat, om in eene reeks van bepalingen, het ther- 

 misch en elektrisch geleidingsvermogen voor eenige hooger-, en ook 

 voor lager-symmetrische kristallijne geleiders, en wel als 't kon, voor 

 metalen, te onderzoeken. Voorloopig stel ik mij ten doel de verhou- 

 ding dier geleidbaarheden in de verschillende hoofdrichtingen te 

 bepalen en vervolgens later wellicht ook metingen dier geleidings- 

 vermogens zelve in absolute maat uit te voeren. 



I. Over de thermische en elektrische geleidbaarheden bij het gekris- 

 talliseerde Bismuth, en bij den Haematiet. 



Metingen van het thermisch en elektrisch geleidingsvermogen van 

 het bismuth zijn reeds bekend. 



3 ) H. Backström en K. Angström, Ofvers. K. Vetensk. Akad. Förh. (1888). 

 No. 8, 533; Backström, ibid. (1894), No. 10, 545. 



