( 30) 



Matteucci j ) bepaalde de thermische geleidbaarheid volgens de 

 bekende methode van Ingenhodsz, door meting van de lengte der 

 afgesmolten waslaag, welke was aangebracht aan 't oppervlak van 

 cylindrisehe staafjes, uit bismuth, // en _J_ op de hoofd-as gesneden, 

 terwijl 't eene uiteinde in op 150° C. verhit kwik gedompeld werd. 

 Hij vond als gemiddelde waarde voor de verhouding der hoofdgeleid- 

 baarheden, loodrecht en normaal op de hoofd-as, de waarde 1,08. 

 Hier gaat de regel van Jannettaz op, aangezien de volkomen splijt- 

 baarheid van het ditrigonale bismuth plaats heeft langs {111} (Miller), 

 dus loodrecht op de hoofd-as. Jannettaz 2 ) heeft de SÉNARMONT'sche 

 methode op 't bismuth toegepast. Hij deelt mede, dat de ellipsen bij 

 het bismuth eene groote excentriciteit hebben, exakte metingen echter 

 voerde hij niet uit. 



Kort geleden heeft Lownds') de SÉNARMONT'sche methode opnieuw 

 op 't bismuth toegepast, Hij vindt voor de verhouding der halve 

 ellips-assen: 1.19, en dus voor de verhouding der geleid baarheden : 

 1.42. 



Het laatste onderzoek is van Perrot 4 ). Volgens de SÉNARMONT'sche 

 methode vindt hij als assenverhouding der ellipsen ongeveer 1.17, 

 en dus voor de verhouding der geleid baarheden _J_ en //as: 1.368, 

 hetgeen met het door Lownds gevonden getal vrij goed overeenstemt, 

 Ten tweede bepaalde Perrot de genoemde verhouding volgens eene 

 door C. Soret aangegeven methode, welke reeds vroeger ook door 

 Thoulet s ) was voorgesteld, en wel door meting van den tijd, welke 

 er verloopt tusschen de momenten, waarop twee stoffen met bekende 

 smeltpunten \h 1 en # 2 , aan verschillende zijden van een blok der 

 te onderzoeken stof op gegeven afstand geplaatst, beginnen te smelten. 

 Als indices werden gebezigd: a-Naftylamine (& = 50° C), o-JSfitro- 

 Aniline (O- = 66° O.), en Naftaline (&■ = 79° C). 



Als gemiddelde van alle waarnemingen vindt Perrot aldus als 

 verhouding der hoofdgeleidbaarheden : 1,3683, hetgeen volkomen 

 met zijn resultaat volgens Sénarmont's methode overeenstemt. 



Echter wordt door hem terecht opgemerkt, dat deze overeen- 

 stemming tusschen beide uitkomsten eene geheel toevallige is, en dat 

 de methode van Thoulet en Soret niet als van algemeene geldigheid 

 mag beschouwd worden. Het bewijs daarvan is door den Heer 



i) Matteucci, Ann. Ghim. et Phys. (3). 43. 467. (1855). 



-) Jannettaz, Aun. de chim. pbys. 29. 39. (1S73). 



s) L. Lownds, Phil. Magaz. V. 152. (1903). 



*) L. Perrot, Archiv. d. Science phys. et nat. Généve (1904). (4). 18. 445. 



5) Thoulet, Arm. de Ghim. Phys. (5). 26. 261. (1882). 



