( 32 ) 



te vinden ; meestal trekt zich het gesmolten mengsel op de glad- 

 gepolijste oppervlakte tot druppeltjes samen, in stede van te stollen 

 tot eene gelijkmatige laag. Ten tweede vallen de isothermen meest 

 kromlijnig uit, en treden er in hun vorm allerlei onregelmatigheden 

 op, welke wel met de groote specifieke geleidbaarheid der metalen 

 in verband met de zooeven genoemde eigenaardigheid, hun oorzaak 

 zullen hebben. Op raad van den Heer Voigt heb ik eerst 't metaal- 

 oppervlak met een uiterst dun laagje vernis bedekt; deze lost in 

 't gesmolten zuur op, en doet dit in vele gevallen beter hechten. 

 Erg beste resultaten leverde ook dit hier niet op. Daarentegen ge- 

 lukte het mij tenslotte eene behoorlijke bedekking der oppervlakte 

 te verkrijgen, door de witte was te vervangen door de gele was 

 der apotheken. Deze bevat n.1. eene, waarschijnlijk uit de honig 

 afkomstige kleefstof, en levert, in goede verhouding met elaïdine- 

 zuur gemengd, de gewenschte oppervlakte-laag. 



Dan heb ik verder de onderzijde van het plaatje, en de zijkanten, 

 behalve de twee, welke J_ op de grenslijn staan, met een dikke laag 

 vernis, met b. v. kwikjodide-koperjodide aangemengd, bestreken 1 ). 

 De verwarming werd dan bij het overtrekken niet hooger dan tot 

 beginnend zwart-worden (±70°C.) voortgezet. 



De plaatjes moeten rechthoekigen of vierkanten vorm hebben, 

 aangezien anders de isothermen meestal krom worden, 



Verder is 't eene vereischte, snel te verhitten, dus de koperen 

 bout op vrij hooge temperatuur te brengen; ook dan hebben de 

 isothermen rechteren vorm en leveren meer konslante waarden 

 voor a. 



De metingen verrichtte ik op de dubbele objekttafel van een 

 Lehmann'scIi kristallisatie-mikroskoop, en wel op een met dik zeem- 

 leder overtrokken objektglaasje, om de te snelle afkoeling en stolling 

 van 't overtrek-laagje tegen te gaan. 



Na tallooze vergeefsche pogingen gelukte het ten slotte eene langere 

 reeks van konstante waarden (e verkrijgen. Als gemiddelde uit een 

 30-tal observatie's vond ik: e = 22 c 12', en dus: 



- = 1,489. 



Ie 



§ 6. De thans gevonden waarde is wat grooter dan die, welke de 

 Heer Perrot heeft gevonden. Het leek mij niet van belang ontbloot, 

 te onderzoeken, in hoeverre eene dergelijke afwijking ook in andere 



*) De door Richarz (Naturw. Rundschau, 17, 478 (1902)) voorgeslagen methode 

 van experimenteeren leverde in dit geval geene genoegzaam scherp begrensde 

 isothermen, en werd dus opgegeven. 



