( 34 ) 



Voor den Yzerglans volgt hieruit de waarde : — = 1,202. De waarde, 



door Backström en Angström aan hun materiaal gevonden, met 

 behulp der door Christiansen aangegeven methode, was 1,12. Ook 

 hier ligt de afwijking in den boven omschreven zin. 



Uit de medegedeelde proeven vindt men voor de verhouding : 



y.„ : x c bij beide kristalfasen, als daaronder verstaan wordt : I - 



de waarden : 





Bij Bismuth : 



— = 1,128. 



Bij Haematiet : 



- = 1,480. 



Hierbij zijn mijne metingen van — gekombineerd met de beste 

 waarde door van Everdingen aan liet PERROT'sche prisma gevonden, 1 ) nl.: 

 - = 1,68, en met de door de Zweedsche onderzoekers aan den 

 haematiet gevonden waarde : 1,78 bij 50° C. 



§ 7. Ware de overeenstemming tusschen theorie en waarneming vol- 

 komen, dan zou in beide gevallen — = 1 zijn. De genoemde waarden 



1,128 en 1,480 zijn dus in zekeren zin eene maat voor de grootte 

 van afwijking tusschen de waarneming en de gevolgtrekking, die 

 door de elektronentheorie waarschijnlijk wordt gemaakt. 



In de eerste plaats valt dan op, dat de overeenstemming veel beter is 

 bij het bismuth dan bij den yzerglans. Dit is ook wel duidelijk, als men 

 bedenkt, dat de theorie toch in eerste instantie voor metallische 

 geleiders is opgesteld. De invloed van de bijzondere geaardheid dei- 

 materie bij het oxyde, in vergelijk niet het ware metaal, doet zich 

 hier duidelijk gelden. 



.Alen zou zich kunnen afvragen, of wellicht ook eenige samenhang 

 tusschen de kristalstructuur en de chemische geaardheid eenerzijds, 



en de genoemde waarden van -- anderzijds, is aan te toonen. Een 



dergelijk verband zou daarom van beteekenis zijn, omdat het wel- 

 licht een wegwijzer kan zijn ter opsporing van de bijzondere, in de 



i) van Everdingen, Archives Néerland. (1901) 371 ; Versl. Akad. v. Wet. (1895— 

 1900) ; Comm. Phys. Lab. Leiden, 19, 26, 37, 40 en 61. Zie Archiv. Nêerl. 

 p. 452 ; staafjes No. 1 en No. 5. 



