(53) 



geheel te doen vastworden. Zuigt men dan de kristallen bij 0° af, 

 perst ze bij lage temperatuur tusschen papier en herhaalt men deze 

 bewerkingen met de opnieuw gedeeltelijk gesmolten massa eenige 

 malen dan verkrijgt men ten slotte een volkomen kleurloos, bij 18° 

 smeltend product, waarin bij titratie het voor glyceryltriformiaat 

 vereischte mierenzuurgehalte gevonden werd. 



Het. S. G. van het gesmolten product bij J8 D is 1.320. 



n d 18 = 1.4412 



MR. gev. 35.22, ber. 35.32. 



Ook het zuivere product, eenmaal gesmolten, wordt bij afkoeling 

 zeer moeielijk vast, tenzij men het niet een spoor van het gekris- 

 talliseerde ent. Bij snelle kristallisatie verkrijgt men naalden, bij 

 langzame groote, compacte kristallen. 



In vacuo laat het triformiaat zich onveranderd distilleeren ; het kook- 

 punt ligt bij 38 mm bij'163°. Bij snelle distillatie onder de gewone lucht- 

 drukking ondergaat het slechts zeer geringe ontleding. Het kookpunt 

 ligt dan bij 266'. Een met diformiaat verontreinigd product daaren- 

 tegen laat zich onder die omstandigheden niet distilleeren, maar 

 wordt onder ontwikkeling van koolzuur- en kooloxydegas en vorming- 

 van allylformiaat ontleed. 



Verhit men het triformiaat langzaam, dan neemt men bij 2iO D eene 

 duidelijke gasont wikkeling waar; om deze in gang te houden moet de 

 temperatuur echter geleidelijk stijgen. Het ontwikkelde gas bestaat 

 uit ongeveer gelijke volumina koolmono- en dioxyde. Het distillaat 

 bevat eenig mierenzuur, . als hoofdproduct allylformiaat en verder 

 geringe hoeveelheden allylalkohol ; in de kolf blijft een weinig gly- 

 cerine achter 1 ). 



Het glyceryltriformiaat wordt door water, waarin het onoplosbaar 

 is, in de koude slechts langzaam verzeept, met warm water heeft 

 de verzeeping snel plaats. 



Ammoniak werkt er op in onder vorming van glycerine en forma- 

 mide. Met aminen ontstaan de gesubstitueerde formamiden, zooals ik 

 vroeger reeds mededeelde 3 ). 



De beschreven eigenschappen doen zien, dat het glycerylformiaat, 

 het eenvoudigste „vet", in zijne eigenschappen aanzienlijk verschilt 

 van de triglycerylesters van de hoogere vetzuren. 



l ) Deze ontleding van het triformiaat heeft o. m. er aanleiding toe gegeven het 

 gedrag van de formiaten van verschillende glycolen en meerwaardige alkoholen bij 

 verhitting te bestudeeren. Onderzoekingen daarvoor zijn reeds geruimen tijd hier 

 in het laboratorium in gang. 



2 J Zittingsverslag 30 Sept. 1905. 



