( 56) 



CH s Br — CH = CH — CH = CH — CH a Br . . . (ij 



dan wel : 



CH,Br — CH = CH — CHBr — CH = CH,. . . (2) 

 hebben kunnen verwachten, uit welke laatste stof dan door opnieuw 

 addeeren van twee brooraatomen het tetrabromide: 



CH,Br — CHBr — HC = CH - CHBr — CHBr . . (3) 

 gevormd zou worden 



Daar echter het verkregen gekristalliseerde dibromide identisch 

 is met het uit s. divinylglycol bereide waaraan men op grond van 

 de vormingswijze de formule 



CH 2 = CH — CHBr — CHBr — CH = CH, . . . (4) 

 moet toekennen (tenzij, wat in verband met waargenomen feiten a 

 priori niet geheel onwaarschijnlijk geacht kan worden, er, door in tra- 

 moleculaire atoomverschuiving, inderdaad een bromide van de formule 

 (1) of (2) ontstaan zou zijn) zou in dit geval van twee geconjugeerde 

 systemen de regel van Thiele niet opgaan. 



Proeven om uit het gekristalliseerde dibromide het glycol te rege- 

 nereeren hebben nog niet tot afdoende resultaten gevoerd, zoodat het 

 laatste woord in dit vraagstuk nog niet gesproken is. Het onderzoek 

 ook der vloeibare bromiden wordt echter voortgezet. 



Merkwaardig blijft het intusschen, dat bij een stof als dit hexatriëen, 

 hetwelk toch driemaal de dubbele binding bevat, slechts de additie 

 van het eerste molecuul broom gemakkelijk gaat. 



Volgens de methode van Sabatiek en Senderens gelukt het ge- 

 makkelijk het hexatriëen 6 atomen waterstof te doen addeeren. Leidt 

 men den damp ervan met waterstof, bij 125° — 130°, over bij lage 

 temperatuur gereduceerd nikkel, dan wordt de waterstof gretig op- 

 genomen en men verkrijgt een lager kokend product, dat evenwel 

 nog geringe hoeveelheden van onverzadigde verbindingen (misschien 

 ook cyclische) bevat. Ter verwijdering van deze werd het product 

 met broom behandeld en, na verwijdering van de overmaat en 

 verdere reiniging, gefractioneerd. Als hoofdfractie werd verkregen 

 een bij 68°,5— 69°,5 kokende vloeistof (Bar. 759.7). 

 SG lt o = 0,6907 n dlJ o = 1.3919 



Hoewel het kookpunt met dat van het verwachte hexaan over- 

 eenstemt, verschillen de voor het spec. gewicht en de refractie gevonden 

 waarden nog te veel van de door Brühl en door Eykman voor 

 hexaan gevondene '). 



i) Brühl (B.B. 27. (1894) 1066) vindt SG 2Q = 0.6603, n4» = 1.3734.; 

 Eykman (R. 14, (1881) 187) SG? 14 = 0.6652 n<*u = 1.37725. 



