( 108 ) 

 Groep XII— XIV a (F— G) Groep XII— XIV ac 



Zoustj pe 



o Ursae min. 



0.00001 



« Aurigae 



0.185 



£ Geminorum 



0.0023 



X Draconis 



0.120 



i\ Aquilae 



0.0029 



(W Sagittarii 



0.005) 



d Cephei 



0.0031 



(X Sagittarii 



0.001) 







t Pegasi 



0.117 



Groep XV 



(K) 



tl Pegasi 



0.234 



/? Herculis 



0.061 



De K sterren vinden hier maar één vertegenwoordiger, en daar- 

 door levert ons ook dit materiaal niets, dat dienen kan, de verkregen 

 uitkomsten omtrent dit stertype op de proef te stellen. Toch biedt 

 deze tabel aanleiding tot eenige opmerkelijke conclusies. Ondanks 

 het kleine aantal blijken hier de Orionsterren de andere duidelijk 

 in massa te overtreffen, terwijl de Siriussterren ook wat grooter 

 massa clan de zon nes ten-en schijnen te hebben. Bijzonder opvallend 

 is echter de geringe massa der tot a naderende c-sterren. De esterren 

 vereehigen dus in zich een zeer groote lichtkracht en een zeer kleine massa, 

 dus moet hun dichtheid buitengewoon gering zijn. Wanneer het meer 

 dan toeval is, dat de drie regelmatig veranderlijke sterren van korte 

 periode, die bij Maüry voorkomen, juist alle c kenmerken hebben, 

 en er dus een wezenlijk verband tusschen deze spectraaleigenaardig- 

 heid en de veranderlijkheid bestaat, is er reden, ook W en X Sagittarii, 

 die eveneens kleine waarden opleveren, bij die groep te rekenen; 

 zooals reeds opgemerkt werd, is bij de Zuidelijke sterren niet op het 

 onderscheid tusschen a en c sterren gelet. x ) 



Men mag verwachten, dat binnen enkele jaren onze kennis van de 

 loopbanen der spectroskopische dubbelsterren zeer zal toegenomen 

 zijn. Dan zal het mogelijk zijn, conclusies als de hier gevondene uit 

 een veel grooter materiaal af te leiden, en ook over de gemiddelde 

 massa der K sterren tot eenige zekerheid te komen. Wat het laatste 

 betreft, blijkt uit onze uitkomsten in elk geval de noodzakelijkheid, 

 bij onderzoekingen over sterverdeeling en sterbeweging het 2 de type 

 niet als één geheel te beschouwen, maar altijd de F en G sterren 

 afzonderlijk te houden van de roodere K sterren. 



b In dit verband mag tevens vermeld worden, dat schrijver dezes in 1891 een 

 veranderlijkheid van a. Ursae minoris in eene periode van iets minder dan 4 dagen 

 meende te vinden. De geringe amplitudo en de groote invloed, die vooropgevatte 

 meeningen bij helderheidsschattingen naar Argelakders methode bij een korte 

 periode van haast een vol aantal dagen uitoefenen, maakte het onmogelijk tot 

 zekerheid in positieven of negatieven zin te komen. Campbells ontdekking, dat zij 

 een spectroskopische dubbelster met een periode van 3 d 23 u 14 m is, doet vermoeden, 

 dat het niet geheel een illusie is geweest. 



