( 194 ) 



nemers, Gill en Finlay, bij de metingen konden begaan zijn ; in 

 het geheel verkreeg hij ook 29 onbekenden. Het oplossen van onge- 

 veer 400 vergelijkingen met zoo vele onbekenden, is, het vereischt 

 geen betoog, een ontzaggelijk werk, dat toch door vereenigde krachten, 

 ook van andere rekenaars, tot stand gekomen is. 



Het mededeelen van verdere bijzonderheden van dezen belangrijken 

 arbeid zou ons echter te ver voeren, maar wij meenden toch de ver- 

 melding er van niet te mogen nalaten. Alleen moet ik nog opmerken, 

 dat het niet voldoende is, voor een bepaald tijdstip de ligging der 

 baanvlakken der wachters te bepalen ; want zooals reeds boven gezegd 

 is, veranderen zij aanhoudend van stand. Die veranderingen schijnen 

 voldoende voorgesteld te kunnen worden door een geregelden terug- 

 gang van de snijlijn (knoopenlijn) met een vast vlak, terwijl de 

 helling dezelfde blijft. 



Het is voornamelijk de afplatting van Jnpiter, die dezen teruggang 

 veroorzaakt. Maar het is wenschelijk het bedrag van dien teruggang 

 door waarnemingen vast te stellen, terwijl dan door dat bedrag dat 

 der afplatting gevonden wordt. De ligging der baanvlakken moet 

 dus op verschillende tijdpunten bepaald worden ; ook hierin heeft 

 zich de heer de Sitter verdienstelijk gemaakt, zie zijne boven reeds 

 genoemde mededeeling, aangeboden door den heeren Kapteyn en 

 E. F. van de Sande Bakhüyzen in onze vergadering van Maart j.1. 



(8) Hetzelfde boekdeel, dat de ecliptische tafels van Damoiseau 

 bevat, die alleen op den titel vermeld zijn, behelst ook, in een 

 tweede gedeelte, tafels „pour irouver les configurations des satellites de 

 Jupiter." 



Wij hebben wel de wensehelijkheid overwogen, deze tafels niet 

 ongewijzigd voor onze berekeningen te gebruiken, en daartoe ook 

 kennis genomen van de onderzoekingen van Souillart, Adams, Marth, 

 Gill, Finlay, en de Sitter, maar het bleek ons, dat onze arbeid dan 

 in hooge mate vergroot zou worden. Wij zouden eerst nieuwe ele- 

 menten voor al de wachters moeten vaststellen en nieuwe tafels 

 berekenen, en dit zou een belangrijk oponthoud gegeven hebben, dat 

 voor ons doel, de sterrekundigen op de mogelijke, in 1908 waar te 

 nemen, conjuncties voor te bereiden, niet noodzakelijk zou geweest zijn. 



Wij hebben dus de tafels van Damoiseau voor onze berekening 

 gebruikt, maar hebben eerst nagegaan in hoever zij de werkelijk 

 waargenomene conjuncties teruggaven ; wij zullen zoowel mededeelen, 

 welk verschil de tafels opleverden in de elongaties, x en x', der 

 beide wachters, uitgedrukt in den straal van Jupiter, als hoeveel de 



