( 201 ) 



d. i. dat er, tussehen twee centrale conjuncties in, eene aanraking 

 aan de andere zijde plaats heeft. De duur wordt dan nog zeer nabij 

 met \ /: X vermenigvuldigd, en wordt dus-, 

 voor I en II, I en III, I en IV, II en III, II en IV, III en IV 



3°,574:, 3 l \402, 3«,057, 6>\296, 5«,006, 10,43, 

 d. i. : 



3 u 34 m , 3"24 m , 3» 3 m , 6"18"\ 5» m , 10»26 m . 



Deze cijfers gelden alleen voor die zeldzaam voorkomende gevallen, 

 waarbij i°. de bedekking centraal is, en 2°. de snelheid in de 

 verandering der elongatie, voor beide wachters gelijk of nagenoeg 

 . gelijk is. Zoodra er eenig breedteverschil bestaat, zijn de tijdsver- 

 loopen, dat de beide wachters zich als één hemellicht vertoonen, 

 natuurlijk geringer. 



2 de Aanhangsel. Onderzoek naar de onzekerheid, die in de be- 

 paling der synodische omloopstijden der loachters 

 bestaat. 



Delambre zegt in de inleiding tot zijne in 1818 uitgegevene Tables 

 Lcliptiqiies, blz. XIX : „Nous n'avons aucune observation d'éclipse 

 antérieure a 1660". Aannemende nu, dat het tijdsverschil tussehen de 

 eerste vvaargenomene eclips in 1660 en de laatste in 1816, twee jaar 

 vóór de uitgaaf dier tafels, (de volgende in 1660, en de voorgaande 

 in 1816 ook in rekening nemende) nog eene onzekerheid toelaat, 

 voor de vier wachters, van 20, 30, 40 en 60 seconden, hetgeen eer 

 te gunstig dan te ongunstig zal zijn, en dit deelende door het aantal 

 synodische omloopen in 156 jaren, nl. 32193, 16032, 7951 en 3401, 

 dan verkrijgt men voor de onzekerheid van een enkelen omloop 

 voor I voor II voor III voor IV 

 O s ,O0O62, S ,00188, 0<,0050, 0s,0176. 



Als Delambre die omloopstijclen dus in 9 decimalen van sekunden 

 geeft, dan moet men daaraan niet te veel waarde hechten. 



Toen Damoiseaü, 20 jaren na Delambre, nieuwe ecliptische tafels ') 



a ) De tafels van Delambre en Damoiseau waren voornamelijk bestemd om te 

 dienen bij bet voorspellen, in de sterrekundige jaarboeken, van de eclipsen der 

 wachters, namelijk door de schaduw van Jupiter. Daarom heeft hij, even als 

 Delamrre, al die termen der lengtestoringen vereenigd, die tijdens de opposities 

 der wachters hetzelfde argument hebben, ook al verschillen die argumenten overal 

 elders in de loopbaan. Om derhalve tafels te berekenen, waaruit de lengte en 

 voerstralen der vier wachters op alle punten hunner loopbanen kunnen afgeleid 

 worden, zooals Bessel ze in zijne Astronomische Untersuchungen en Marth ze in 

 de Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, Vol. Li, (1891) gegeven 

 heeft, was het noodzakelijk deze termen weer van elkander te scheiden. 



