( 219 ) 



In al deze reeksen is een toenemende verdieping van de tint bij 

 afnemende helderheid duidelijk te zien. Men kan trachten, de kleur 

 als lineaire functie van de helderheid voor te stellen ; langs graphischen 

 weg werd gevonden 



KI. 



III- 



-VI c = 



: 2.15 + 0.35 (m — d) 



VII- 



-VIII 



2.27 + 0.36 



IX- 



-XII 



3.17 + 0.39 



XIII- 



-XIV 



4.45 + 0.42 



XV 





5.47 + 0.39 



XVI- 



-XVIII 



6.60 + 0.20 



Bij alle gi'oepen, behalve de laatste, wordt dus vrijwel dezelfde 

 coëfficent gevonden. De waarde der coëfficiënten wordt hoofdzakelijk 

 bepaald door het verschil in waargenomen kleur tusschen de zeer 

 heldere sterren van de l ste grootte, en de groote massa van de 3 de 

 en 4 de grootte. Om nu de coëfficiënt der laatste groep met de andere 

 in overeenstemming te brengen, is het noodig, de schijnbare kleur 

 van « Tauri en « Orionis 5,6 aan te nemen in plaats van 6,4 en 

 6,5, de werkelijke schattingen. Een zoo groote fout is voor deze 

 heldere, dikwijls geschatte sterren niet wel aan te nemen ; de afwij- 

 kende coëfficiënt bij de roode sterren moet dus vooreerst als reeël 

 aangenomen worden, al is een verklarig daarvoor op het oogenblik 

 moeilijk te geven. 



Vereenigt men nu de uitkomsten van de vijf eerste groepen, door 

 de afwijkingen van de voor m = 3 geldende constanten der formules 

 naar de helderheid te rangschikken en daarvan weer middelwaarden 

 te nemen, dan vindt men : 



m 



c—c t 



B t 



A 



W—B, 



W—B, 



0.3 



—1.03 



-1.10 



— 0.91 



+.07 



—.12 



1.6 



—0.63 



—0.54 



—0.47 



— 09 



-16 



2.91 



+0.02 



+0.04 



—0.02 



— 02 



+ 04 



3.73 



+0.32 



+0.31 



+0.27 



+ 01 



+ 05 



4.12 



+0.48 



+0.40 



+0.39 



+ 08 



+ 09 



4.73 



+0.50 



+0.52 



+0.60 



— 02 



— 10 



Een lineaire betrekking c = c 3 + 0,34 (m — 3) geeft de berekende 

 waarden onder B, en de afwijkingen W — B 3 . Deze zijn systematisch 

 verdeeld en duiden een niet-lineaire betrekking aan. Een kromme 

 lijn, die zoo goed mogelijk aan de middelwaarden aansluit, geeft de 

 berekende waarden B x en de afwijkingen W — B x . Zij geeft voor 

 grooter helderheid een sterker, voor zwakker helderheid een zwakker 



