( 221 ) 



zeker „geelwit" op, waarnaar alle kleuren bij uiterst groote intensi- 

 teit in uiterlijk naderen. Kleuren, die aan de blauwe zijde van deze 

 prineipaalkleur liggen, moeten dus bij verzwakking blauwer worden. 

 Dit is niet in overeenstemming met hetgeen hier gevonden is, 

 t. m. als het „geelwit" van Helmholtz ook in onze schaal geelwit 

 is, d. i. in de schaal van Schmidt door een positief getal voorgesteld 

 wordt. Wij vinden hier ook bij de witste sterren bij verzwakking 

 een evengroote vergeling van de kleur als bij de gelere. Nu is de 

 uitdrukking „geelwit" wel onbepaald, maar als men bedenkt, dat 

 wat in de schaal van Schmidt wit heet, witter d. w. z. blauwer is 

 dan het licht van Sirius, en dat zonlicht, bij gewone optische beschou- 

 wingen de maatstaf voor wit, tot sterhelderheid verzwakt in de 

 schaal van Schmidt 3 a 4 zou heeten (Capella 3, 4) dan moet, 

 ingeval de theorie van Helmholtz juist is, de prineipaalkleur, in plaats 

 van geelwit te zijn, nog aan de blauwe kant van het Shïuslicht liggen. 



$ 3. Nadat de kleuren op die wijze op de helderheid 3.0 gere- 

 duceerd waren, moesten zij nog van den invloed der atmospherische 

 roodkleuring bevrijd worden. Met eenige nauwkeurigheid is dit niet te 

 doen, omdat bij de waarnemingen geen tijd en geen hoogte aangegeven 

 zijn. Nu zal de invloed bij groote en gemiddelde hoogte wel zeer 

 gering zijn, en de waarnemer zal er wel voor gezorgd hebben, dat 

 de meeste sterren op voldoende hoogte (bv. tusschen 30° en 60' 

 hoogte) waargenomen werden. Practisch is deze correctie dus alleen 

 van belang bij de weinige zuidelijke sterren, die steeds laag blijven ; 

 hier zal men de kleurwijziging door een van de declinatie afhan- 

 kelijke correctie benaderd kunnen voorstellen. In plaats van de 

 declinatie werd als argument de B. D.-zone genomen, die Osthoff 

 in zijn catalogus mee opgeeft. 



Voor elke spectraalklasse werden nu voor alle sterren ten N. van 

 den aequator gemiddelde klem-getallen opgemaakt, en voor alle 

 sterren ten Z. van den aecmator de afwijkingen van deze klasse- 

 gemiddelden gevormd, die ten slotte naar declinatie gerangschikt en 

 samengetrokken werden. Uitgesloten werden hierbij de klassen, waarin 

 te weinig noordelijke sterren voorkwamen t. w. I, II en III. 



De gevonden middelwaarden zijn : 



Zone 



Afwijking 



n. 



Kromme 



Zone 



Afwijking 



n. 



Kromme 



— 0.°0 



+ 0.56 



5 



+ 0.05 



— 9.°0 



+ 0.14 



5 



+ 0.26 



— 1 7 



+ 0.35 



4 



+ 06 



— 10.2 



+ 0.35 



4 



+ 32 



—3.3 



—0.17 



6 



+ 09 



— 13.2 



+ 0.33 



6 



+ 57 



—5.0 



+ 0.50 



5 



+ 12 



— 15.0 



+ 1.17 



6 



+ 79 



— 6.6 



+ 0.22 



4 



+ 17 



— 18.2 



+ 0.93 



6 



+ 1.32 



—8.0 



—0.05 



5 



+ 22 











15 

 Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XV. A°. 1906/7. 



