( 231 ) 



deert A'B' . Beschouwt men nu alleen waarden van 6, welke ^> 1 

 zijn, neemt men m. a. w. altijd T„ ^> 7\ aan, dan kan men zeggen 

 dat het gebied van het normale tj r pe II (III) praktisch begrensd is 

 door de lijnen ABD, AA' en A'C. Rechts van ABD heeft men het 

 abnormale type I (C 3 H 6 + CH 8 OH, aether -J-H.,0); links van A'L 

 eveneens type I. Maar terwijl in het eerste gebied van I de takken 

 der plooipuntslijn C^C en C\A zijn, zijn deze in het tweede gebied 

 van I CiCo en C t B (zie figg. 23 — 25 1. c). Men kan nl. gemakkelijk 

 aantoonen (1. c), dat bij ?r^>l de takken der plooipuntslijn bï C X C\ 

 en C A (type II en III), óf C X A en C^C, (type I) zijn, terwijl bij 

 jr<l deze takken zijn C\C 2 en C B (type II en III) of C 2 B en 

 C C X (type I). De lijn Jt = 1 verdeelt dus het gebied van type II (III) 

 in twee stukken, waar men resp. het aangeduide verloop der plooipunts- 

 lijn-takken zal hebben (n.1. bij 6 ^> 1). Maar in de praktijk zal het wel 

 nimmer voorkomen, dat bij 8 ^> 1 een waarde van jt correspondeert, 

 welke veel kleiner dan 1 is, want met een hoogere kritische temperatuur 

 stemt meestal ook een hoogere kritische druk overeen. Men kan dus 

 zeggen, dat bij een gegeven waarde van it het abnormale type I 

 intreedt, wanneer 6 betrekkelijk groot is [grooter dan de met die 

 waarde van n correspondeerende dubbelpunts (van de plooipuntslijn) 

 waarde van d~\, terwijl het normale type II (of III) intreedt, wanneer 

 6 betrekkelijk gering is. (kleiner dan de genoemde dubbelpuntswaarde). 



Het is alsnu van het grootste belang na te gaan, wanneer het 

 type II overgaat in III, waar de plooipuntslijn C X C\ tweemaal door 

 een spinodale lijn (in R x en RJ) wordt geraakt. Dit onderzoek 

 vormt het slot van de laatste Verhandeling in de Arch. Teyler. 



De berekeningen worden echter zoo uiterst ingewikkeld, dat deze 



voor het geheel algemeene geval a 2 <^ a, , b. 2 <- b x praktisch onuit- 

 voerbaar bleken. Alleen de bijzondere gevallen [3 = (b^ — b x of jt = 6) 

 en n = 1 waren voor berekening vatbaar, hoewel deze dan nog vrij 

 gecompliceerd was. 



Het bleek dan, dat bij (ï = het gebied van het type III juist 

 =: is, dat het gelijktijdig verschijnt en verdwijnt in het dubbelpunt 

 P, waar n = 6 = 2,89 is. Maar in het geval n = 1 is het gebied 

 gelegen tusschen (9 = 4,44 en ó' = 9,9 (het dubbelpunt). Dit is dus 

 QB in fig. 1. D. w. z. bij waarden van 6 ^> 1 en <^ 4,44 heeft men 

 type II (zie fig. 2 a ) ; bij 6 = 4,44 (in Q) verschijnt een buigpunt in 

 de plooipuntslijn (zie fig. 2 6 ), terwijl van 6 = 4,44 tot 6 = 9,9 het 

 type III optreedt (fig. 2 C ) met twee raakpunten 72, en R % ' der spino- 

 dale lijnen aan de plooipuntslijn. Dit type verdwijnt in het dubbel- 

 punt P, waar 6 = 9,9, en R t en R 3 ' samenvallen in P (tig. 2 d ), 



