( 232 ) 



en gaat voor waarden van 6 > 9,9 over in het type I (fig. 2«). Wij 

 merken op, dat de figg. 2 a — 2 e geteekend zijn voor een tusschen- 

 gelegen geval (d. w. z. tusschen jr = <9 en n = 1 , zie fig. 1), want 

 bij Ti = 1 zou de tak AR^C met AB (v = b) samenvallen. Daarom 

 is de speciale waarde 4,44 vervangen door 6 q (de waarde van 6 

 bij Q) en de waarde 9,9 door O p (de waarde van 6 bij P). 



Van de kromme, die het type II van liet type III afscheidt, kennen 

 wij dus tot dusver slechts de punten P en Q (zie fig. 1) en is het 

 verdere verloop dezer lijn nog geheel onbekend, waarom wij die 

 voorloopig door een stippellijn hebben aangeduid. 



In elk geval is door de onderzoekingen, in het stuk in de Arch. 

 Teyler neergelegd, bewezen, dat dit zeer abnormale type III bij 

 mengsels van normale stoffen mogelijk is. Zijn de kritische drukken 

 der beide komponenten gelijk (jt = 1), dan komt het type voor 

 zoodra 6 inligt tusschen 4,4 en 9,9. De kritische temperaturen 

 moeten dus ver uiteen liggen, maar niet (zie fig. 1) zoover als noodig 

 zou zijn voor het optreden van type I. 



Wij willen er nogmaals met nadruk op wijzen, dat de numerieke 

 uitkomsten van ons onderzoek natuurlijk zullen gewijzigd worden, 

 wanneer b niet onafhankelijk van v en T wordt aangenomen, of 

 wanneer een of beide componenten associeerende stoffen mochten 

 zijn. Daardoor zullen de typen III en I eerder optreden, dan boven 

 is afgeleid (d. w. z. bij geringere waarden van 6 bij overigens gelijke 

 waarden van n), maar dat kwalitatief alles hetzelfde zal blijven. 

 Dit blijkt reeds hieruit, dat het vervangen van de vereenvoudigende 



onderstelling b l = 6 2 door de geheel algemeene aanname 6, ^ b s 



(in het eerste stuk in de Arch. Teyler) niets aan het bestaan van 

 een dubbelpunt in de plooipuntslijn bij bepaalde correspondeerende 

 waarden van 6 en ti heeft veranderd, en dat ook de berekeningen 

 voor de begrenzing van het type III (in het tweede stuk in de Arch. 



Teyler) kunnen geschieden voor het geheel algemeene geval b l ^ b 3 . De 



verschijnselen blijven dus kwalitatief geheel dezelfde bij zeer ver- 

 schillende waardeparen van b x en 6 3 , en zullen dus ook niet in wezen 

 veranderen, wanneer éen bepaald waardepaar, geldende bv. bij de 

 kritische omstandigheden van een der componenten, veranderingen 

 ondergaat, hetzij door associatie, hetzij door andere oorzaken, wanneer 

 v of T veranderen - - evenmin als bv. de kritische verschijnselen 

 bij een enkelvoudige stof in wezen zullen veranderen, wanneer b 

 niet meer konstant is, maar van v en 2 afhankelijk wordt onder- 

 steld, of wanneer die stof complexe moleculen vormt. 



