( 233 ) 



De Lengteplooi. 



2. In vroegere Verhandelingen is aangetoond, dat zoowel bij type I 

 in de lijn C C 2 , als bij type II in de lijn C A in de nabijheid van 

 C„ een minimum-plooipuntstemperatuur optreedt, en dat er dus van 

 uit C bij een bepaalde temperatuur T (de plooipuntstemperatuur 

 in C ) bij temperatuursverlaging een afzonderlijke plooi begint uit te 

 gaan, welke zich later (bij de minimale plooipuntstemperatuur) in 

 een homogeen dubbelpunt met de hoofdplooi (of de nevenplooi 

 daarvan) zal vereenigen. Gevolg hiervan is, dat bij type I bv. bij 

 lagere temperaturen de hoofdplooi altijd naar de zijde der kleine 

 volumina zal geopend zijn, zoodat drukverhooging de beide gesplitste 

 phasen nooit kan doen samenvallen. 



Beschouwen wij echter speciaal het geval van type II. Hier is de 

 gewone gang van zaken, o.a. geteekend in de laatst geciteerde 

 Akademieverhandeling van 10 Jan. 1906, deze. Bij een bepaalde 

 temperatuur, gaande van hoogere naar lagere temperaturen, raakt 

 een spinodale lijn in R^ aan den tak der plooipuntslijn AC . Er 

 begint zich op de bekende wijze binnen de eigenlijke connodale lijn 

 een gesloten connodale lijn te vormen, die bij lagere temperatuur 

 buiten de oorspronkelijke connodale treedt, en het aanzijn geeft aan 

 een nieuwe (neven)-plooi, en tegelijk aan een driephasenevenwicht 

 (fig. 3 a en 3 6 ). Deze nevenplooi is in vele gevallen reeds opgetreden 

 vóór bij iets lagere temperatuur de plooi van uit C zich begint 

 te ontwikkelen. Beide plooien vallen later samen (bij de minimum- 

 temperatuur in D), en vormen daarna weer een doorloopende neven- 

 plooi (fig. 3 r ). ') 



Nu ligt het punt D voor het bijzondere geval b i = b l altijd zeer 

 dicht bij C (zie het onder b. in § 1 geciteerde Akademiestuk). Is 

 alsdan bv. T 3 /T l = 2 1 / t , dan is T m /T = 0,96, wanneer T m de tem- 

 peratuur in het minimum bij D voorstelt. De eigenlijke lengteplooi 

 rondom C„ bestaat dan slechts bij zeer hooge drukken (fig. 3 6 ), 

 terwijl de geopende plooi van fig. 3 C moeilijk een lengteplooi kan 

 genoemd worden, maar veeleer de met de oorspronkelijke lengte- 

 plooi samengegroeide nevenplooi der dwarsplooi is. Drukverhooging 

 heeft hier altijd een toenadering der beide coëxisteerende vloeistof- 

 phasen tengevolge, tenzij bij zeer hooge drukken, waar die phasen 

 weer uiteenwijken. 



Berekening leert nu, dat in het geheel algemeene geval &, ^ b 2 



') In deze en eenige volgende figuren schijnen de spinodale lijnen in het homo- 

 gene dubbelpunt D elkaar te raken in plaats van te snvjden, zooals het behoort. 



