( 234 ) 



het punt D veel dichter in de nabijheid van i? 2 kan komen, en 

 ook dat de temperatuur in het piooipunt C betrekkelijk hoog kan 

 uitvallen, zoodat de lengteplooi in tegenstelling van het in fig. 3(L 

 voorgestelde reeds rondom C\ aanwezig is lang voor zich een drie- 

 phasenevenwicht bij M heeft gevormd, (fig. 4 a en 4 6 ). Het samen- 

 vallen van deze lengteplooi, die dan reeds een groote uitbreiding 

 heeft verkregen, met de nevenplooi heeft dan ook veel meer in de 

 nabijheid van de lijn 1, 2 van den driephasendriehoek plaats, zoodat 

 na de samenvloeiing de plooi de in tig. 4 C geteekende gedaante ver- 

 krijgt, waardoor zij het karakter der eigenlijke lengteplooi grooten- 

 deels behoudt. Aanvankelijk heeft dus drukverhooging een toenade- 

 ring der phasen tengevolge (dit gedeelte kan uiterst gering zijn, maar 

 het zal in het algemeen altijd bestaan) ; daarna doet verdere druk- 

 verhooging de phasen 1 en 2 wederom uiteenwijken, totdat #, en 

 ,ü 2 bij p = oo tot grenswaarden naderen, zonder dat de lengteplooi 



- zooals vroeger wel mogelijk werd geacht [zie o.a. van der Waals, 

 Cont. II, blz. 190 (1900)] - zich ooit weer sluit. Want tengevolge 

 van het minimum bij D omsluit de lengteplooi altijd het punt C\. 

 Alleen bij temperaturen hooger dan T , waarbij de lengteplooi nog 

 niet bestaat, kan er van blijvende homogeniteit bij hooge drukken 

 sprake zijn. Maar dan behoort het piooipunt P tot de nevenplooi 

 van de dwarsplooi, en niet tot de lengteplooi. Dit wordt aangegeven 

 o. a. door fig. 3", nadat de gesloten connoclale in M door de eigen- 

 lijke connodale der dwarsplooi is heengebroken ; of door fig. 3 6 , voor- 

 dat zich een lengteplooi rondom C heeft ontwikkeld. 



Natuurlijk kan ook het geval zich voordoen, dat de plooi rondom 

 C' met de nevenplooi samenvalt op het oogenblik dat deze met haar 

 piooipunt juist uit de dwarsplooi te voorschijn treedt, zooals fig. 5" 

 te zien geeft, maar dit involveert noodzakelijk een betrekking tusschen 

 6 en -t en is dus altijd een zeer bijzonder geval. Het naar buiten 

 treden van de nevenplooi heeft dan toevallig juist in het minimum 

 bij D plaats. Na het samenvallen vertoont de plooi dan de gedaante 

 als in fig. 5 6 is geteekend. Thans doet drukverhooging de beide 

 phasen 1 en 2 van den aanvang af uiteengaan. 



Maar het kan ook voorkomen, dat de lengteplooi rondom C de 

 connodale lijn der dwarsplooi treft, voordat de gesloten connodale 

 lijn naar buiten is getreden (fig. 6 a ). Het diïephasenevenwicht ont- 

 wikkelt zich dan niet, zooals bij fig. 4 a , aan de dwarsplooi (waaruit 

 een nevenplooi te voorschijn treedt), maar aan de lengteplooi rondom 

 C . Deze boort zich dan verder in de dwarsplooi in, tot zij in D 

 de geïsoleerde gesloten connodale ontmoet (fig. 6 6 ), waarna de samen- 

 vloeiing met deze in het irrealizabele gebied plaats heeft (fig. 6 C ). 



