( 235 ) 



Deze plooi is dan de eigenlijke lengteplooi, waarvan bij mengsels 

 van moeilijk mengbare stoffen meestal sprake is. Maar men vergete 

 daarbij niet, dat zich evengoed liet boven behandelde geval van tig. 4 

 kan voordoen, met dat van tig. 5 als overgangsgeval. 



De berekening leert, dat het overgangsgeval intreedt, wanneer de 

 verhouding 8 der kritische temperaturen der beide componenten in 

 de nabijheid is van 1, terwijl de verhouding r der kritische drukken 

 tegelijk vrij groot is. 



Yan deze verschillende verhoudingen geven ook de beide p, T- 

 voorstellingen van tig. 7 en fig. 7 a een duidelijk beeld. (De tempera- 

 tuur van C is daar lager aangenomen dan die van Zü 2 , maar zij kan 

 evengoed hooger zijn). De plooipunten p' op het gedeelte R^A be- 

 neden het keerpunt zijn de onrealizeerbare plooipunten (zie ook 

 fig. 3 — 6); de plooipunten p op het gedeelte R^M vóór M evenzoo. 

 (de geïsoleerde gesloten connodale is dan nog niet naar buiten getre- 

 den) ; terwijl de plooipunten P voorbij M alle realizeerbaar zijn. 



Wij komen dus na het bovenstaande tot de conclusie, dat in al 

 de gevallen, waarin een duidelijke lengteplooi optreedt van den vorm 

 als in fig. 4 C of 6 C (wanneer dus het minimum D dicht bij R^ ligt), 

 het kritische mengpunt M der drie phasen niet altijd op de lengte- 

 plooi behoeft te liggen (zie fig. 4 a ), en ook dat de lengteplooi met 

 haar plooipunt P niet altijd zal samenvallen met de dwarsplooi zelf, 

 maar ook met de nevenplooi van deze kan samenvallen, zoodat op 

 dat oogenblik geen driephasenevenwicht, d. w. z. geen dainpphase 

 aanwezig is (zie fig. 4 C ). Wel vallen dan de beide vloeistofphasen 

 1 en 2 samen. 



Het geval, in fig. 5" en 5 6 geteekend, blijft natuurlijk hooge zeld- 

 zaamheid, en men kan de voorwaarden voor het optreden daarvan 

 berekenen (zie boven). Maar deze berekening, alsook die welke in 

 het algemeen de ligging der punten iü 2 , D en M aangeeft, zal elders 

 (in de Arch. Teyler) worden gepubliceerd. Het spreekt echter van 

 zelf, dat de bovenstaande algemeene beschouwingen in geenen deele 

 van deze speciale berekeningen afhankelijk zijn. 



Het is wellicht niet overbodig op te merken, dat de samenstelling x 3 

 der dampphase, nóch in fig. 4", nóch in fig. 5 n of Q a , gelijk is aan de 

 samenstelling der beide samenvallende vloeistofphasen x l>2 , zooals 

 van der Lee in zijn Akademisch Proefschrift (1898) ten onrechte 

 meent te hebben aangetoond [zie bl. 66 — 69, 73 — 74 en Stelling 

 III; ook van der Waals, Cont. II, bl. 181 (1900)]. Wij weten nl. 

 thans, dat wanneer x z bij lagere temperaturen tusschen x l en os, inligt, 

 dit niet behoeft te blijven totdat x 1 en x 3 zijn samengevallen. Dit 

 laatste zou zeer toevalüg zijn; in het algemeen zal het eene der 



