( 239 ) 



geresorbeerd, waarbij een fijn maaswerk ontstaat, doordat de peripherie 

 der cellen blijft bestaan ; door den druk wordt dit maaswerk tot een 

 dunne laag van lamelleuze structuur samengeperst, die in zijn jongste 

 deelen steeds nog de mazen vertoont. Vaten zijn in de decidua niet 

 of nauwelijks te vinden. De scheiding tusschen de decidua en het er 

 buiten gelegen, nog weinig of niet veranderde, subdeciduale weefsel 

 is de grens tot waar de differentiatieprocessen in den wand zijn 

 voortgeschreden, tevens ongeveer die tot waar de verkleving van de 

 kiemblaas met den wand tot stand kwam ; zij kan daarom „diffe- 

 rentiatiegrens" heeten. 



In dezen tijd worden de boven beschreven reuzencellen minder 

 en minder in aantal, zien er steeds meer degeneratief uit, om spoedig 

 geheel te verdwijnen. Aan de mesometrale zijde heeft vooral door 

 epitheel woekering een vermeerdering en vergrooting van crypten 

 plaats (niet klieren !). 



Een tweede tijdperk in deze praeplacentaire stadia kenmerkt zich 

 voor het ei door het ontstaan van 't amnion etc. De vergrooting van 

 het embryo doet dit plaats zoeken in een impressie van het boven- 

 deel van de navelblaas, die zich meer en meer accentueert. Aan de 

 navelblaas begint, weer aan het 't verst van 't embryo verwijderde 

 deel aanvangend, een uitgroeien van de trophoblastcellen met hun 

 kernen, welk proces eveneens steeds meer naar de embryonale pool 

 voortschrijdt. 



Kenmerkend voor dit stadium is het optreden van verschillende 

 processen, die aan het ei zoowel als aan den uterus in aequatoriale 

 banden boven de differentiatiegrens beginnen van hieruit eveneens 

 van alle zijden mesometraalwaarts voortschrijden. Deze processen 

 bestaan voor het ei in een woekering van den trophoblast, die latei- 

 het buitenblad van de amnionplooi zal bekleeden; er ontstaan onre- 

 gelmatig geplaatste, donkere, polygonale cellen, duidelijk begrensd, op 

 de oppervlakte van den trophoblast verheffen zich overal celhoopjes. 



Aan den uteruswand ontstaat op de correspondeerende plaats eerst 

 een progressief proces : vorming van crypten door woekering van 

 het epitheel, tevens verdikking van het tusschengelegen stroma ; later 

 is door dit proces een ring ontstaan, die in het lumen boven de 

 differentiatiegrens overal een weinig naar binnen inspringt, de holte 

 van de vruchtkamer verdeelend in een mesometraal gelegen, placen- 

 tair deel en daaronder gelegen omphaloïd deel, terwijl door deze 

 insnoering de inmiddels voltooide diplotrophoblast (chorion) met zijn 

 zeer sterk verdikte trophoblastlaag uitpuilt. Het hyperplastische stroma 

 van den uitspringenden ring is door crypten overal rijk doorploegd. 



Inmiddels is dit woekeringsproces op den voet gevolgd door een 



16* 



