( 240 ) 



van regressieven aard ; het epitheel begint aan de oppervlakte, later 

 dieper en dieper in de gevormde crypten doordringend, te degene- 

 reeren; plasma en kernen worden donkerder, homogener, kleiner; 

 later lossen de pycnotische kernen in het plasma op en er ontstaat 

 een massa : symplasma epitheliale, waarin ten slotte overal kleine en 

 grootere vacuolen optreden. Overal zijn korte epitheeluitloopers in 

 het stroma doorgedrongen, die spoedig in degeneratie overgaan. Ook 

 het stroma zelf ondergaat later dergelijke veranderingen. 



Overal waar deze degeneratie eenigszins is voortgegaan, begint een 

 derde bandvormig uitgebreid proces : de verdikte trophoblast dringt 

 met zijn uitloopers een eindweegs in de crypten binnen, later ook 

 daartusschen in de gedegenereerde massa. Hier en daar verandert 

 daarbij de foetale massa na vergrooting en bleeker worden van de 

 elementen in een syncytinm, waarvan de kernen goed contrasteeren 

 tegen die van het symplasma materna. In deze ring van verbinding 

 verdwijnt spoedig weer het syncytinm ; de rekking maakt de verdikte 

 trophoblast met zijn in de crypten indringende holle uitloopers weer 

 éénlagig; de area vasculosa blijft een tijdlang juist hier nog in ver- 

 band met den trophoblast: alles spreekt m. i. voor de hypothese, 

 dat dit als een rudiment is te beschouwen en wel van een omphaloïde 

 placentatie (bij Sorex, die onder de Insectivoren het dichtst bij de 

 Roden tia staat, wordt een duidelijke omphaloïde placentatie aange- 

 troffen !). 



De producten van de crypten en klieren, transsudaten en sym- 

 plasmamassa's, worden uitgestort over den koepel van den diplotro- 

 phoblast en waarschijnlijk door deze geresorbeerd. 



De vaten woekeren intusschen sterk in den wand van het meso- 

 metrale, nog onveranderde deel der vruchtkamer tusschen de crypten; 

 hun wand blijft bestaan uit enkelvoudig endotheel, zonder perivas- 

 culaire scheede. 



III. Placentaire stadia. (Na den aanvang van den aanleg 

 der allantoïde placenta). 



In het omphaloïde deel der vruchtholte wordt door rekking en 

 resorptie van weefsel de wand meer en meer verdund, ofschoon de 

 lagen steeds als voren te herkennen blijven. De vroeger reeds be- 

 gonnen vergrooting der trophoblastcellen van de navelblaas leidt nu 

 tot de vorming van echte „monster cells", wier cellichaam vaak 

 concentrische ringen vertoont en andere eigenaardigheden, terwijl de 

 groote kern dikwijls als een halve maan om een vacuole ligt. Steeds 

 meer nadert dit proces de mesometraal gelegen vormingen. Het 

 entoderm, dat deze monstercellen bedekt is zeer smal en kleincellig; 



