( 242 ) 



schen de crypten is de trophoblast door rekking uiterst dun, vaak 

 niet herkenbaar, ook indien later de vorming van reuzencellen tot 

 hier is doordrongen : deze zijn dan zeer lang en smal. 



Eindelijk legt zich de placentaire trophoblast, die den sluitsteen 

 a. h. w. vormt van den koepel van den diplotrophoblast en nu uit 

 een duidelijk te onderscheiden basale laag cellen van één cel dikte en 

 een, vaak 20 cellen dikke laag daarboven bestaat, overal tegen de 

 in degeneratie begrepen papillen van den mesometralen koepel van 

 de placentaire vruehtkamerruimte, waarbij eveneens de trophoblast- 

 papillen nog door het symplasma zijn bedekt, als dit tusschen deze 

 reeds is opgeslorpt. 



Nu komt het, centraal boven beginnend en centrifugaal naar bene- 

 den voortgaand, tot de vorming van een foetaal syncytium uit de 

 oppervlakkige lagen van den verdikten placentairen trophoblast, 

 waarbij de kernen, die eerst klein en donker waren, grooter en 

 helderder worden, één grooten nucleolns bevatten en duidelijk van 

 alle materne elementen zijn te onderscheiden. Dit syncitium dringt 

 overal in het materne weefsel binnen in strengen, zoodat een innige 

 doorvlechting van matern en foetaal weefsel ontstaat, die centripetaal 

 in de papil voortgaat. Dan ontstaan overal (waarschijnlijk nu eerst 

 ten koste van moederlijk weefsel) ,.vaeuolen" in deze massa, die bij 

 hun vergrooting de basale trophoblastlaag (cytotrophoblast) int bochten 

 naar binnen en zich ten slotte met moederlijk bloed vullen. De allan- 

 tois is intusschen in de trophoblastpapillen binnengedrongen en wordt 

 door den groei van telkens twee nitbochtingen van den cytotro- 

 phoblast in lobjes verdeeld. Foetale vaten dringen weldra in elk lobje 

 rijkelijk binnen. 



De aanleg der placenta als geheel heeft geen ronden vorm, de 

 naar de verbindingsstukken der vruchtkamers gekeerde randen zijn 

 naar deze zijden concaaf, in overeenstemming met den vorm van het 

 door de progressieve en regressieve processen hier ingenomen vlak. 



Langzamerhand wordt al het materne weefsel door foetaal ver- 

 vangen, zoodat ten slotte de eerst geheel moederlijke papillen geheel 

 foetaal zijn. Door verdere uitzetting der door syncytium foetale omge- 

 ven „vacuolen" (ook groei ten koste van een zich nu overal vor- 

 mend symplasma foetale!) en onderverdeeling weer van deze, gepaard 

 aan een verder en verder gaande omscheiding der allantoisvlokjes 

 door deze, moederlijk bloed voerende holten, ontstaan ten slotte 

 papilvormige lobben met secundaire zijlobjes, alle gescheiden door 

 allantoisbalken met foetale vaten ; deze worden omgeven door den 

 cytotrophoblast, welke op zijn beurt de, door een eerst breede, latei- 

 steeds smaller wordende laag syncytium omsloten „vacuolen" (nu = 



